สาวใช้หน้าตางดงามช่วยถอดเครื่องประดับผมให้เซวียนหนิงอย่างคล่องแคล่ว พลางกระซิบข้างหูนางไปด้วย
“ที่ต้องเสี่ยงอันตรายถึงเพียงนี้ ก็เพราะผู้อาวุโสไป๋ฝากคำกำชับมาให้ทูลพระองค์ บัดนี้พระองค์อภิเษกกับซื่อจื่อกวนแล้ว แต่ต้องทรงรักษาพระวรกายไว้ อย่างน้อยภายในหนึ่งถึงสองปีนี้ห้ามเสียพรหมจรรย์เด็ดขาด!”
เมื่อได้ฟัง ใบหน้าขององค์หญิงเซวียนหนิงก็แดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย ทว่าดวงตางามกลับเจือความฉงน นางยังส่ายหน้าอีกด้วย
คล้ายกำลังสื่อว่า นางแต่งงานแล้ว จะทำเช่นนี้ไปนานเพียงนั้นได้อย่างไร?
หากเมื่อคืนซื่อจื่อกวนมิได้เมามายจนหมดสติ เกรงว่าคงจะ…
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ องค์หญิงเซวียนหนิงก็ส่ายหน้าอีกครั้ง
“จำเป็นต้องทำเช่นนี้ มิฉะนั้นสิ่งที่พระองค์ทุ่มเทมาก่อนหน้านี้จะสูญเปล่า”
สาวใช้เอ่ยว่า “ก่อนมา ผู้อาวุโสไป๋กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามทำลายข้อห้ามนี้เด็ดขาด”
องค์หญิงเซวียนหนิงจึงพยักหน้ารับว่าเข้าใจแล้ว และจะพยายามให้ถึงที่สุด
“แต่พูดถึงเรื่องนี้ ซื่อจื่อกวนผู้นี้ดีกับพระองค์ไม่น้อย บัดนี้ข้างนอกยังคึกคักยิ่ง ทั้งเมืองเลื่องลือกันไปทั่ว นับว่าเป็นผู้ที่ฝากฝังชีวิตได้”
สาวใช้กระซิบอีกว่า “ยามนี้กองตรวจการยุทธ์ตรวจตราเข้มงวด หลงจิ่งตี้กวาดล้างอย่างสุดกำลัง เพื่อไม่ให้ฐานะของพระองค์ถูกเปิดเผย พวกเราจึงยังไม่อาจติดต่อกับพระองค์ได้ และพวกเราก็ต้องจากไปแล้ว พระองค์…”
“ซื่อจื่อกวนก็ดีไม่น้อย เมื่อออกจากกรงขังอย่างวังหลวง ไม่ต้องเผชิญกับ… พระทัยของพระองค์ย่อมผ่อนคลายลงบ้าง”
องค์หญิงเซวียนหนิงฟังแล้วมีสีหน้าซับซ้อน ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่…