องค์หญิงเซวียนหนิงหรี่ตา ดูท่าทางผ่อนคลายยิ่งนัก ทั้งยังไม่สนใจเขาเลย
น่าทึ่งจริง ๆ
หลังย้ายเข้าจวนหลังใหม่ ตามคำขอของนาง กวนหนิงทำเก้าอี้โยกให้นางตัวหนึ่ง
จากนั้นยามว่างนางก็มักนั่งโยกไปมาบนนั้น เดิมทีกวนหนิงทำให้ตนเองไว้ตัวหนึ่งเช่นกัน แต่กลับไม่มีเวลาใช้
วันนี้เขายุ่งวุ่นวายมาตั้งนาน นางกลับทำราวกับไม่เห็นเสียอย่างนั้น...
“ไม่พูดใช่ไหม ข้าจะรื้อเก้าอี้โยกของเจ้าเสีย”
คำพูดนี้ได้ผลจริง ๆ องค์หญิงเซวียนหนิงลุกขึ้นนั่ง แล้วเขียนลงบนกระดาษ
“ครีมเยวี่ยหัวคืออะไร ไม่เคยได้ยินมาก่อน”
“เจ้าไม่รู้จักครีมเยวี่ยหัวหรือ?”
นางเบิกตากลมโตมองกวนหนิง คล้ายจะถามว่า จำเป็นต้องรู้ด้วยหรือ
น่าสงสารจริง ๆ
ชะตาคนเราไม่เหมือนกันเลย
เป็นองค์หญิงเหมือนกันแท้ ๆ เหตุใดจึงแตกต่างกันถึงเพียงนี้?
พี่สาวของเจ้าใช้ครีมเยวี่ยหัวแทบจะเหมือนกินข้าว ส่วนเจ้าแม้แต่ชื่อก็ยังไม่เคยได้ยิน
แต่องค์หญิงเซวียนหนิงก็ไม่จำเป็นต้องใช้ คนที่เกิดมางดงามโดยธรรมชาติมีไม่มาก และนางก็เป็นหนึ่งในนั้น ไม่จำเป็นต้องแต่งแต้ม ผิวขาวผ่องเปล่งประกายระยิบระยับ เป็นความงามตามธรรมชาติโดยแท้...
ขณะที่กำลังคิดอยู่ องค์หญิงเซวียนหนิงก็เขียนข้อความขึ้นมาอีกหลายคำ
“ข้าหิวแล้ว”
“หิวแล้วหรือ?”
พอได้ยินนางพูด เขาก็พลอยหิวขึ้นมาเช่นกัน ยามนี้ใกล้ถึงยามเซินแล้ว เป็นช่วงบ่ายพอดี
“รีบไปจัดคนทำอาหารสิ”
แม้จะย้ายจวนมาแล้ว แต่ย่อมเทียบกับจวนอ๋องเดิมไม่ได้ ทว่าก็ไม่เล็กนัก คนเก่าก็ยังอยู่ มีสาวใช้ที่รับหน้าที่ทำอาหารโดยเฉพาะ
“คนทำอาหารถูกท่านส่งออกไปหมดแล้ว”
จิ่นเยวี่ยกล่าวเสียงเรียบอยู่ข้าง ๆ