“เหตุใดจึงเกิดขึ้นกะทันหันเช่นนี้? ไม่มีสัญญาณใดล่วงหน้าเลยหรือ?”
“รัฐเว่ยกับรัฐเหลียงต่างส่งทหารสามแสนนาย รวมเป็นกองทัพหกแสนนาย เปิดฉากโจมตีพร้อมกัน เรื่องนี้ทำให้พวกเราตั้งตัวไม่ทันจริง ๆ!”
“รัฐเว่ยกับรัฐเหลียงไม่ลงรอยกันมาแต่ไหนแต่ไร ยิ่งไปกว่านั้น รัฐเหลียงยังใกล้ชิดกับต้าคังของเรายิ่งกว่า เหตุใดพวกเขาจึงร่วมมือกันได้?”
“เมื่อก่อตั้งกองทัพอันเป่ย ก็มีการโยกกำลังจากชายแดนทั้งสองด้านไปแล้ว บัดนี้กำลังพลที่เหลืออยู่สำหรับรักษาการณ์จึงไม่เพียงพอ!”
“สงครามครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อยี่สิบปีก่อน สันติสุขยาวนานกว่ายี่สิบปี กองทหารรักษาชายแดนของเราห่างหายจากการสู้รบมานาน จะต้านทานได้อย่างไร?”
“ทูตรัฐเว่ยเพิ่งจากไปไม่นาน เหตุใดจึงก่อสงครามขึ้นกะทันหัน?”
ทุกคนทยอยเอ่ยปาก ส่วนใหญ่มีสีหน้าตื่นตระหนก สันติสุขดำเนินมาเนิ่นนาน เมื่อเผชิญสงครามกะทันหัน ย่อมยากจะไม่รู้สึกเช่นนี้
“ใช่ว่าจะไม่มีสัญญาณเตือนเลย”
เซวียหวยเหรินกล่าวเสียงทุ้ม “การมาเยือนของทูตรัฐเว่ยหาใช่เรื่องกะทันหันไม่ เขาอาจมาเพื่อสืบข่าวสถานการณ์ภายในแคว้นเรา สองแคว้นนี้ต้องวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้วเป็นแน่”
“เช่นนั้นเหตุใดจึงเปิดฉากสงครามในเวลานี้?”
เซวียหวยเหรินนิ่งเงียบ
เขาพอจะนึกเหตุผลออก
เมื่อยี่สิบปีก่อน รัฐเว่ยเปิดฉากสงครามขึ้นอย่างกะทันหัน ยกทัพโจมตีต้าคัง ทั้งสองฝ่ายมีกำลังแผ่นดินทัดเทียมกัน สงครามจึงตกอยู่ในภาวะชะงักงัน กระทั่งราชสำนักมีบัญชาให้อ๋องเจิ้นเป่ย กวนฉงซาน นำกำลังไปช่วยเหลือ
เขานำกองทัพเจิ้นเป่ยไปเพียงหนึ่งแสนนาย ก็พลิกสถานการณ์ได้ในทันที ไม่เพียงคว้าชัยชนะ ทั้งยังตีโต้เข้าไปในรัฐเว่ย จนสงครามยุติลง
นับแต่นั้นมา รัฐเว่ยก็ไม่กล้ายั่วยุอีก แลกกับสันติสุขยี่สิบปี