“บังอาจนัก! กล้าพูดจาสามหาวถึงเพียงนี้!”
“บัณฑิตคลุ้มคลั่ง เจ้านี่ช่างไร้กฎเกณฑ์เสียจริง!”
“อาจารย์จูเป็นผู้ดูแลการศึกษาของสำนักศึกษาหลวง พวกเจ้าไม่รู้จักเคารพ ทั้งยังกล้าดูหมิ่นเช่นนี้ หลังจากนี้ข้าจะไปพบเจียนเฉิง ไปหาซือเย่ หากยังไม่ได้ผล ต่อให้ต้องไปคารวะจี้จิ่ว ข้าก็จะขับซื่อจื่อเจ้าสำราญอย่างเจ้าออกจากสำนักศึกษาหลวงให้ได้!”
เสียงตวาดดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย พลังแค้นแผ่คลุมทั่วฟ้า!
ผู้ดูแลการศึกษาของหกสำนัก ผู้เป็นหัวหน้าสำนักศึกษาทั้งปวง มีฐานะสูงส่งยิ่งในสำนักศึกษาหลวง อีกทั้งยังมีศิษย์อยู่ไม่น้อย ยามนี้ทุกคนต่างรุมตำหนิกวนหนิง ราวกับเขาถูกผู้คนนับพันชี้หน้าประณาม
เพราะเขาด่าว่าอาจารย์จูเป็นอาจารย์หมู
ต่างกันเพียงคำเดียว ความหมายกลับห่างกันราวฟ้ากับดิน
เดิมทีอาจารย์จูมีรูปร่างค่อนข้างอ้วน ดูอวบอ้วนแก้มยุ้ย และเป็นสิ่งที่เขารังเกียจที่สุด
คำว่าอาจารย์หมูยังสื่อว่าเขาไร้ความรู้ความสามารถ ไม่ต่างจากหมู เป็นเพียงถุงข้าวเท่านั้น
คำเย้ยหยันนี้รุนแรงยิ่งนัก
ทั้งยังบังอาจเหลือเกิน!
คำพ้องเสียง พบคำพ้องเสียงอีกแล้ว
ผู้คนต่างประหลาดใจที่พบว่า สิ่งที่ซื่อจื่อผู้นี้ถนัดที่สุดคือการใช้คำพ้องเสียงเยาะเย้ยผู้อื่น
เรื่องหมาที่ก่อความวุ่นวายในจวนตระกูลเติ้ง บทกวีเสียดสีที่แต่งเมื่อครู่ ตลอดจนคำว่าอาจารย์จูกับอาจารย์หมูในยามนี้ ล้วนเป็นเช่นเดียวกันทั้งสิ้น...
ไม่ธรรมดาเลย
ตู้ซิวไฉกับหลี่อี้อวิ๋นสบตากัน เจ้าหมอนี่ไม่ยอมเสียเปรียบผู้ใดจริง ๆ แต่เหตุใดพวกเขาจึงรู้สึกสะใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ?
ท่ามกลางเสียงตำหนิและข้อกังขาจากผู้คน กวนหนิงเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “ทุกท่าน มีเรื่องเข้าใจผิดอันใดหรือไม่?”