บทที่ 46 ขอโทษหรือ? ชาตินี้ไม่มีทาง!
อาจารย์จูมีสีหน้าเย็นชา สายตาจับจ้องกวนหนิงตรง ๆ เจตนาบีบบังคับอย่างไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธนั้นชัดเจนยิ่งนัก!
บรรยากาศเงียบสงัด ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าการชุมนุมชมบทกวีครั้งนี้จะดำเนินมาถึงขั้นนี้ โดยเฉพาะอาจารย์จูที่เล่นงานกวนหนิงต่อหน้าผู้คน บีบให้เขาขอโทษ!
แววตาของเจินจี้ไคเย็นเยียบ ความแค้นพลุ่งพล่านไม่สิ้นสุด
เขาเป็นคนสุขุมลึกล้ำ แต่ยังถูกบทกวีเหลวไหลบทหนึ่งของกวนหนิงทำลายความอดกลั้น การเสียดสีนั้นเชื่อว่าไม่มีผู้ใดทนรับได้
เมื่อการชุมนุมบทกวีจบลง เรื่องนี้ย่อมแพร่สะพัดไปทั่วซ่างจิง…
บัดนี้อาจารย์จูลงมือเล่นงาน เขาไม่เชื่อว่ากวนหนิงจะไม่รู้สึกหวั่นเกรงบ้าง!
“เดิมทีฝ่าบาททรงคัดเลือกเจ้าให้เป็นนักศึกษาแห่งสำนักหลวง เมื่อเข้าเมืองหลวงแล้ว เจ้าควรมาขึ้นทะเบียนที่สำนักกั๋วจื่อภายในสองวัน ทว่าเจ้ากลับขาดเรียนโดยไม่มีเหตุผล และผัดผ่อนมาจนถึงบัดนี้”
อาจารย์จูกล่าวว่า “ตามกฎของสำนักศึกษาหลวง เจ้าสมควรถูกไล่ออก แต่เห็นแก่ที่ฝ่าบาททรงคัดเลือกเจ้าด้วยพระองค์เอง จึงให้โอกาสอีกครั้ง เจ้าต้องผ่านการสอบจึงจะอยู่ต่อได้ หากไม่ผ่าน ก็มีแต่ต้องถูกขับออกไป…”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นอีกระลอก
มีคนเคยได้ยินเรื่องนี้ แต่คนส่วนใหญ่ไม่รู้ อาจารย์จูเอ่ยต่อหน้าทุกคนเช่นนี้ ย่อมถือเป็นการยืนยันอย่างแน่ชัด
เขาเป็นอาจารย์ผู้ดูแลการศึกษา ย่อมมีสิทธิ์เช่นนั้นอย่างแน่นอน
ดังนั้นสิ่งที่กวนหนิงกำลังเผชิญก็คือการถูกไล่ออก!
สถานการณ์ราชสำนักในยามนี้ ผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้นล้วนเข้าใจดี ฝ่าบาททรงเรียกกวนหนิงเข้าสำนักศึกษาหลวง เพราะมีพระประสงค์จะชุบเลี้ยงเขา ให้ร่ำเรียนจนสำเร็จ แล้วจึงรับช่วงดูแลจวนอ๋องเจิ้นเป่ย