เมื่อได้ยินเสียงนั้น กวนหนิงหันกลับไป เห็นคนสองคนเดินเข้ามา คนที่เอ่ยปากเป็นสตรีผู้หนึ่ง ใบหน้าสะอาดหมดจด ผิวพรรณขาวผ่อง แม้สวมเพียงชุดนักศึกษาธรรมดา ทว่ากลับมีบุคลิกโดดเด่น อีกทั้งยังแฝงความซุกซนเอาไว้
เพียงแต่…
กวนหนิงมองหน้าอกของนาง
ราบเรียบเกินไป
แทบไม่มีเลย
“เจ้ามองอะไร?”
ลี่ซูหลานจับสังเกตสายตาของกวนหนิงได้ จึงตวาดเสียงหวาน
“ข้าเพียงสงสัยว่า ไม่พบกันสองปี เหตุใดเจ้าถึงยังเป็นเช่นเดิม ไม่มีความเปลี่ยนแปลงเลย?”
กวนหนิงรู้จักลี่ซูหลาน ทว่าไม่ได้สนิทสนมกันนัก
อย่างไรก็เป็นคนรุ่นที่สองเหมือนกัน วงสังคมจึงมีอยู่เพียงเท่านี้ เพียงแต่บัดนี้กวนหนิงกลายเป็นคนรุ่นที่สองซึ่งหมดอนาคตแล้ว
ส่วนตระกูลลี่กลับยังรุ่งโรจน์ดังตะวันกลางฟ้า
“เจ้าจะตายหรืออย่างไร!”
ลี่ซูหลานถูกแทงใจดำ จึงขุ่นเคืองยิ่งนัก
เรื่องนี้เป็นสิ่งที่นางใฝ่ฝันถึงมาโดยตลอด
อดมีพลังแค้นขึ้นมาไม่ได้
กวนหนิงแสร้งทำท่าครุ่นคิด ก่อนเอ่ยว่า “ที่จริงเจ้าไม่ควรเกิดในตระกูลลี่ แต่ควรเกิดในราชวงศ์ต่างหาก”
“เพราะเหตุใด?”
ลี่ซูหลานเผลอถามออกมาเมื่อเห็นสีหน้าของเขา
“จะได้ถูกแต่งตั้งเป็นองค์หญิงไท่ผิงอย่างไรเล่า”
“ฮ่า ๆ!”
ลู่จวิ้นเยี่ยนหัวเราะลั่นทันที
“เจ้า…”
เซียวเล่อเหยากลั้นหัวเราะไม่อยู่เช่นกัน ทว่าหัวเราะได้เพียงครู่เดียวก็รีบหยุด
นางกลัวเสียงหัวเราะจะเผยเสียงจริงของตน ยามนี้นางกำลังปลอมตัวเป็นบุรุษ
“ไม่ทราบว่าพี่ชายท่านนี้คือผู้ใด?”
กวนหนิงรีบเปลี่ยนเรื่อง ทั้งยังใคร่รู้ด้วย
เขากวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า โดยเฉพาะบริเวณหน้าอกที่สายตาหยุดอยู่นานกว่าปกติ