รูม่านตาของกวนหนิงหดวูบ ก่อนกลับคืนสู่สภาพปกติในชั่วพริบตา
เขาไม่เคยนึกเลยว่าจางเจิ้งจะเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา
คดีคนตายต่อเนื่องในกองคลังอาวุธ กรมกลาโหม เป็นเขาที่ไปสอบถามหลี่ปิ่ง หรือจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ หรือแท้จริงแล้วเป็นเพราะลูกธนูที่เรียกว่าคมพันใบกันแน่?
กวนหนิงเองก็ไม่รู้
เขาสังหรณ์ว่าหากสืบหาความจริงได้ คนที่ลอบสังหารเขาก็จะถูกตามตัวพบด้วย และอาจพัวพันไปถึงแผนการใหญ่กว่านั้น
กวนหนิงสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงให้พ่อบ้านอู๋จัดคนตามแนวทางที่เขาคิดไว้ คอยจับตาคนหลายคน ดูว่าจะพบเบาะแสใดบ้างหรือไม่
เรื่องนี้เป็นความลับอย่างยิ่ง จางเจิ้งกลับรู้ด้วย...
“ข้าเป็นถึงรองเจ้ากรมซ้ายแห่งกรมอาญา ต่อให้รู้เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ”
จางเจิ้งคล้ายรู้ว่ากวนหนิงกำลังคิดสิ่งใด จึงเอ่ยว่า “มีคนตายต่อเนื่องกันหลายคนในกองคลังอาวุธ เดิมทีล้วนเป็นการตายตามปกติ ทว่ากลับเข้าตากรมสืบจับแห่งกรมอาญาของพวกเรา ข้าเห็นว่ามีพิรุธ จึงสั่งให้สืบสวนอย่างลับ ๆ ระหว่างนั้นก็พบว่าดูเหมือนยังมีคนอีกกลุ่มกำลังจับตาเรื่องนี้อยู่...”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ กวนหนิงก็เข้าใจ
ช่างบังเอิญมาพบกันเสียได้
เมื่อคืนพอกลับไป พ่อบ้านอู๋ก็เล่าความคืบหน้าให้เขาฟัง ทั้งยังกล่าวถึงเรื่องนี้ด้วย ยามนั้นกวนหนิงยังสั่งให้หยุดสืบสวนไปก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ใครจับได้
ไม่คิดว่าสุดท้ายก็ยังถูกพบเข้า
กรมสืบจับแห่งนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ
“แต่ข้ากดคดีนี้ไว้แล้ว จะไม่ทำให้ผู้ใดสนใจ ส่วนเหตุใดเจ้าจึงสืบเรื่องนี้ ข้าก็จะไม่ซักถาม สิ่งเดียวที่ข้าบอกได้คือ หากเจ้าเข้ากรมอาญา ก็จะสืบเรื่องนี้ได้สะดวกยิ่งขึ้น”