นี่เป็นกรณีที่สอง และยังเป็นกรณีที่มีข้อถกเถียงอย่างยิ่ง ประเด็นโต้แย้งอยู่ที่คำว่า ‘ยังไม่ถึงวัยสวมกวาน’ สี่คำนี้
เรื่องนี้น่าจะเกิดขึ้นจริง กวนหนิงฟังแล้วเพลิงโทสะก็พลุ่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ข้าอยากถามว่า คนที่พูดว่าเรื่องนี้เป็นเพียงการหยอกล้อกันระหว่างคนสองคน ไม่จำเป็นต้องใส่ใจมากนัก เป็นผู้ใด?”
“เรื่องนี้ไม่สะดวกเอ่ยถึง”
จางเจิ้งกล่าวว่า “ท่านเพียงแสดงความเห็นของท่านก็พอ”
“ได้”
กวนหนิงกล่าวเสียงต่ำ “กฎหมายคุ้มครองผู้เยาว์ มิใช่ผู้เยาว์ที่ก่ออาชญากรรม!”
“หากพบกรณีเช่นนี้ ไม่เพียงควรลงโทษ แต่ควรลงโทษสถานหนักด้วย การกลั่นแกล้งรังแกกันเป็นเวลานานสร้างบาดแผลแก่ผู้คนอย่างใหญ่หลวง อีกทั้งยังยากจะเยียวยา”
กวนหนิงกล่าวว่า “ลองยกเถียนฮ่าวเป็นตัวอย่าง เขาอาจไม่มีวันเข้าใจว่าเหตุใดตนจึงต้องเผชิญกับการปฏิบัติเช่นนี้ ทั้งที่ไม่มีผู้ใดเข้ามาจัดการ เรื่องนี้ไม่เป็นธรรม สำหรับเขาแล้ว นี่คือการปฏิเสธตัวตนของเขา และยังทำให้เขาปฏิเสธแคว้นนี้ รวมถึงกฎหมายด้วย”
“ส่วนสำหรับสือเหล่ย นี่กลับเป็นการปล่อยปละละเลย เมื่อเขาพบว่าการก่ออาชญากรรมมีต้นทุนต่ำ ทั้งยังไม่ต้องรับโทษอันใด เขาก็จะยิ่งทำตัวร้ายกาจขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีผู้ใดอบรมสั่งสอน ไม่มีผู้ใดชี้แนะ ความสุขที่เขาได้รับจากการกลั่นแกล้งผู้อื่นก็จะเพิ่มพูนขึ้นทุกที”
“นี่ไม่ใช่การหยอกล้อกัน แต่นี่คืออาชญากรรม!”
“แต่ในกฎหมายไม่มีบทลงโทษที่เกี่ยวข้อง”
“หากไม่มีบทลงโทษ ก็บัญญัติขึ้นได้”
กวนหนิงกล่าวว่า “กรณีเช่นนี้มิใช่เรื่องที่เกิดขึ้นเพียงแห่งเดียว ความจริงแล้วหลายพื้นที่ต่างมีเรื่องเช่นนี้อยู่”
“อาชญากรรมก็คืออาชญากรรม ไม่เกี่ยวกับอายุ หากผู้ใดคัดค้าน แล้วยืนพูดจาเยาะเย้ยอยู่ข้าง ๆ ก็ลองสลับลูกชายของเขามาเจอเรื่องนี้ดูสิ?”