“ที่นี่เป็นงานเลี้ยงส่วนตัว มิใช่งานพิธีการ ยังต้องระวังผลกระทบให้ดี ฝ่าบาททรงกวดขันการปกครองขุนนางอย่างเข้มงวด ในฐานะขุนนางตรวจการผู้ใหญ่ ข้าจะไม่ทำตนเป็นแบบอย่างได้อย่างไร?”
อู๋ชิงคุนกล่าวด้วยรอยยิ้มชวนประหลาดใจ ปกติเขาได้ชื่อว่าเป็นขุนนางตรวจการหน้าขาว กล่าวโทษขุนนางมาแล้วนับไม่ถ้วน แม้แต่กวนฉงซาน เจิ้นเป่ยอ๋อง ก็ยังเคยถูกเขายื่นฎีกากล่าวโทษ…
ผู้ที่ควรมาก็มากันครบแล้ว ยามนี้ใกล้ถึงเวลาเริ่มงานเลี้ยง ทว่าเหตุใดคนที่ไม่ควรมายังไม่มาอีก?
“เหตุใดซื่อจื่อกวนยังไม่มา เมื่อวานเขารับปากแล้วว่าจะมา”
ไป๋หย่งซึ่งอยู่ท่ามกลางผู้คนเอ่ยขึ้นกะทันหัน
เขาจงใจเอ่ยถึงเรื่องนี้ ฐานะของเขาเหมาะสมที่สุดแล้ว เป็นเพียงพ่อบ้านจวนเติ้ง จะพูดจาไม่รู้กาลเทศะบ้างก็หาใช่เรื่องแปลก…
“นั่นสิ เหตุใดซื่อจื่อกวนถึงยังไม่มา?”
สิ้นเสียงเขา ก็มีคนเอ่ยสนับสนุนทันที
“เกรงว่าไม่กล้ามากระมัง?”
“คนผู้นี้หยิ่งผยองมาแต่ไหนแต่ไร ถึงกับกล้าทำร้ายคุณชายเติ้งที่หน้าประตูเมือง ทั้งยังสังหารจูเหนิง ไม่มีเรื่องใดที่เขาจะหวาดกลัวกระมัง!”
“คราวนั้นเขายังไม่รู้สถานการณ์ แต่ยามนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เขาน่าจะรู้จักประมาณตนอยู่บ้าง”
“หากเป็นผู้อื่นคงรู้จักประมาณตน แต่เขาน่ะหรือ ไม่มีทาง”
“นั่นสิ!”
หลายคนเข้าร่วมวงวิจารณ์ แน่นอนว่าเติ้งชิวและคนอื่น ๆ ไม่ได้ร่วมด้วย
“น่าเสียดาย เดิมทีเตรียมจะขอบคุณซื่อจื่อกวนให้ดีเสียหน่อย”
เติ้งหมิงจื้อเอ่ยขึ้น
“ฮ่า ๆ!”
คนรอบข้างพากันหัวเราะ คำกล่าวนี้ก็ไม่ผิดนัก หากไม่มีโอกาสครั้งนี้ เติ้งชิวก็ใช่ว่าจะได้เลื่อนตำแหน่งแน่นอน
“ไปกันเถิด งานเลี้ยงใกล้เริ่มแล้ว”
เติ้งชิวส่ายหน้า ดูท่าซื่อจื่อเสเพลผู้นั้นคงไม่มาแล้ว