สีหน้าของเซวียฟางทั้งอับอายทั้งขุ่นเคือง นางพอจะเดาได้ว่าคือสิ่งใด แต่ก็ไม่แน่ใจนัก
ดูสักหน่อยแล้วค่อยทิ้ง!
นางคิดในใจ พลางเปิดกล่องไม้ประณีต ภายในวางเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งไว้อย่างเป็นระเบียบ หรือจะกล่าวให้ถูกก็คือผ้าชิ้นหนึ่ง เพราะมันเล็กมากจริง ๆ
“เอ๊ะ? นี่คือสิ่งใด?”
เซวียฟางสงสัย จึงหยิบมันออกมา
มีผ้ารองทรงสองชิ้นกับสายรัดอีกหลายเส้น นางมองอย่างฉงน แต่ไม่นานก็เข้าใจขึ้นมา ใบหน้ายิ่งแดงก่ำกว่าเดิม
คนพาล ไร้ยางอาย
นางอดด่าลับหลังไม่ได้!
คนพาลอันดับหนึ่งในใต้หล้า ย่อมหนีไม่พ้นกวนหนิง
ยามนั้นนางเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งอยู่ในกล่องไม้ด้วย
“วันนั้นที่หอเมาสุราเป็นเหตุสุดวิสัย ของขวัญชิ้นนี้มอบให้เพื่อขออภัย ทั้งยังช่วยแก้ปัญหาอกหย่อนคล้อยของเจ้า เพียงแต่ไม่รู้ว่าขนาดจะพอดีหรือไม่ ลองสวมดูก่อน หากไม่พอใจก็ค่อยทิ้ง”
ข้อความบนกระดาษเขียนไว้เช่นนี้
เซวียฟางทั้งอับอายทั้งเดือดดาล คำเช่นนี้เขายังเขียนออกมาตรง ๆ ได้ ช่างไร้ยางอายเกินไปแล้ว
เพียงแต่คำว่า ‘ขนาด’ นี่มันอะไรกัน?
แน่นอนว่านางอ่านไม่เข้าใจ
ทิ้งเสีย ทิ้งเสีย
นางฉีกกระดาษจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วเก็บเสื้อผ้าที่ผิดจารีตชิ้นนั้นลงกล่องไม้…
ขณะถือกล่องเดินออกไป นางก็อดก้มมองหน้าอกของตนไม่ได้
ก่อนหน้านี้นางไม่เคยเข้าใจเรื่องอกหย่อนคล้อย แต่หลังจากกวนหนิงพูด นางจึงรู้ว่าตนเองดูเหมือนจะมีปัญหานี้จริง ๆ
ส่วนใหญ่เป็นเพราะมีขนาดใหญ่เกินไป
ลองสวมดูสักครั้งดีไหม?
ลองสวมแล้วค่อยทิ้ง?
แต่ทำเช่นนั้นช่าง…
เซวียฟางลังเล ทว่าในมุมมองของสตรีอย่างนาง สิ่งนี้น่าจะสวมได้พอดี
นางครุ่นคิด สีหน้าเปลี่ยนไปมา
อืม
ลองสวมดูก่อน แล้วค่อยทิ้ง