กวนหนิงมาถึงกลางสนาม ซ่งเฉิงและคนอื่น ๆ จึงได้ยินคำพูดของเขา บัดนี้พวกเขาถึงได้สติ ทว่าแววตายังคงเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง!
ถูกล้อมไว้ถึงสามด้าน กำลังพลของอีกฝ่ายก็มีมากกว่าพวกเขาแล้ว ใครจะคาดคิดว่าจะเป็นเช่นนี้?
ในความเข้าใจของพวกเขา กวนหนิงมีกำลังพลอยู่ไม่มากมาโดยตลอด
เพราะเขามักลอบโจมตีและก่อกวนอยู่เนือง ๆ ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าเขาไม่กล้าเผชิญหน้ากับพวกตน แสดงว่ากำลังของเขาไม่แข็งแกร่งพอ
ยิ่งไปกว่านั้น ในพื้นที่ด้านหลังนี้ก็ไม่มีกองทัพหลัก แล้วจะมีกำลังพลหลายหมื่นคนได้อย่างไร?
พวกเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย
แต่บัดนี้กลับเป็นเช่นนี้จริง ๆ
กองทัพเว่ยเกิดความปั่นป่วนให้เห็นชัด เป็นผลจากการถูกกดดันและข่มขวัญ!
มิใช่เพียงช่องว่างด้านกำลังพล หากยังมีช่องว่างด้านขวัญกำลังใจด้วย!
กองทัพตระกูลกวนมาที่นี่เพื่อหยุดยั้งการสังหารหมู่ในเมือง ทุกคนเต็มไปด้วยความเดือดดาลและอัดอั้นด้วยโทสะ ต้องระบายออกมาให้ได้ สิ่งนี้ช่วยเสริมขวัญกำลังใจขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ส่วนกองทัพเว่ยรู้ดีว่าตนกำลังใช้ข้ออ้างเรื่องสังหารหมู่ในเมืองมาบีบบังคับ จึงรู้สึกต่อต้านอยู่ในใจและเสียขวัญไปหลายส่วน นี่คือความแตกต่างทางจิตใจ...
เหล่าขุนพลกองทัพเว่ยต่างตกตะลึง
ที่แท้ด้านหลังแนวข้าศึกยังมีกำลังพลจำนวนมหาศาลเช่นนี้
ตู้ยวี่กล่าวย้อนว่า «ท่านซ่ง นี่หรือกองทัพข้าศึกที่ท่านพยายามทุกวิถีทางเพื่อบีบให้ปรากฏตัว?»
เขาอยากสบถด่าอยู่เหมือนกัน แต่ก็ข่มใจไว้ได้
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ซ่งเฉิงไม่กล่าวสิ่งใด เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนควบม้าเข้ามากลางสนามและหยุดตรงหน้ากวนหนิงเพื่อสนทนาด้วย
«ท่านซ่ง ไม่ได้พบกันเสียนาน»
กวนหนิงถามอย่างเฉยเมยว่า «ท่านมิใช่ต้องการให้ข้าออกมาหรือ? ข้ามาแล้ว ท่านรู้สึกเช่นไร?»
«ตั้งแต่แรกเริ่ม ข้าเชื่อมั่นมาโดยตลอดว่าเจ้าเป็นศัตรูตัวฉกาจของรัฐเว่ย ดูท่าความเข้าใจของข้าจะไม่ผิด»