ข่าวแพร่สะพัดไปทั่ว กวนหนิงจึงทราบเรื่องอย่างรวดเร็ว
ภายในฐานที่มั่นแห่งหนึ่ง ทุกคนมารวมตัวกันเพื่อหารือหาทางรับมือ
“คิดไม่ถึงเลยว่าซ่งเฉิงจะต่ำช้าได้ถึงเพียงนี้!”
เมิ่งหงเอ่ยขึ้นว่า “ถึงกับพูดเรื่องสังหารคนทั้งเมืองออกมาได้ ช่างเหลือจะบรรยายจริง ๆ!”
“นั่นสิ ได้ยินว่าตอนนี้พวกเขาจับคนจากทุกแห่งขับไล่เข้าเมืองอัน เสียงดังเอิกเกริก ดูท่าแล้วคงไม่ใช่เรื่องลวง”
“พวกเขาถูกทรมานจนคลุ้มคลั่ง ถึงได้ก่อเรื่องสุดโต่งเช่นนี้”
ทุกคนสนทนากันพลางหันไปมองกวนหนิง
“ท่านอ๋อง จะทำอย่างไรดี?”
“ยังจะทำอย่างไรได้อีก?”
กวนหนิงกล่าวว่า “ในเมื่อซ่งเฉิงต้องการประจัญหน้ากับเรา ก็ให้โอกาสเขาสักครั้ง เขาคงยังคิดว่าพวกเรามีคนเพียงไม่กี่พันเหมือนแรกเริ่มกระมัง ช่างไร้เดียงสานัก คราวนี้ข้าจะสั่งสอนให้เขารู้จักโลก เราจะเอาชนะเขาอย่างผ่าเผย!”
“ขอรับ!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้
ทุกคนขานรับ ต่างฮึกเหิมขึ้นมา
กวนหนิงไม่อาจเพิกเฉยได้ ต่อให้ซ่งเฉิงเพียงแสร้งขู่เพื่อบีบให้เขาออกมา เขาก็ยอมรับไม่ได้
เขาโกรธแล้ว!
“ถ่ายทอดคำสั่ง เรียกคนของเราทั้งหมดมารวมตัว รวมถึงคนที่อยู่ในจังหวัดเจียงลี่ด้วย เริ่มปลุกขวัญกำลังใจก่อนศึก แล้วไปตามนัดให้ตรงเวลา!”
“ขอรับ!”
ทุกคนรับคำ แล้วเริ่มถ่ายทอดคำสั่งและลงมือดำเนินการ
การใช้การสังหารคนทั้งเมืองมาข่มขู่เช่นนี้ ทำให้ทุกคนเป็นศัตรูร่วมกันและเดือดดาลยิ่งนัก!
ท่าทีของกวนหนิงยังได้รับใจผู้คนอีกด้วย!
เขาเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ ไม่ได้หลบหนี
ทั้งสองฝ่ายต่างเตรียมการ
เมื่อถึงเวลานัดหมาย
กองทัพเว่ยรวมพลอยู่หน้าเมืองอันแล้ว
นอกจากกำลังที่เฝ้าค่ายใหญ่และทหารรักษาการณ์ส่วนอื่น ที่นี่มีคนอยู่แล้วกว่าสองหมื่นสามพันนาย ทว่าขวัญกำลังใจของกองทัพเว่ยกลับดูไม่ฮึกเหิมนัก