สีหน้าโกรธเกรี้ยวของเฉียนต้าฟู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นดุดันในพริบตา เขาคาดเดาจุดประสงค์ที่กวนหนิงมาหาได้คร่าว ๆ
"ไล่มันไป!"
เขาตะโกนลั่นว่า "ที่นี่ไม่ต้อนรับมัน!"
ถูกทำร้ายจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้ว ซื่อจื่อหรือไม่ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป...
"ขอรับ!"
บ่าวรับใช้ไม่กล้าขัดใจเขา จึงเตรียมออกไปถ่ายทอดคำสั่งอย่างเร่งร้อน
"ช้าก่อน"
เฉียนต้าฟู่เรียกเขาไว้กะทันหัน สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ก่อนกัดฟันกล่าวว่า "ให้เขาเข้ามา!"
"เอ๊ะ?"
"ให้เขาเข้ามา!"
"ขอรับ!"
ไม่นานนัก กวนหนิงก็เข้ามาในโถงด้านใน ครั้นเห็นเฉียนต้าฟู่ก็พบว่าอีกฝ่ายอยู่ในสภาพน่าเวทนายิ่ง
กวนหนิงเร่งเดินเข้าไปหา
"โอ้โฮ เถ้าแก่เฉียนเหตุใดจึงกลายเป็นสภาพนี้? ผู้ใดทำกัน?"
"ผู้ใดทำ เจ้าไม่รู้หรือ?"
เฉียนต้าฟู่คิดในใจว่า เจ้าหมอนี่เป็นจิ้งจอกน้อยโดยแท้ ทั้งเสแสร้ง เจ้าเล่ห์ และเจ้าแผนการ...
"ไม่ทราบว่าซื่อจื่อกวนมาที่นี่ด้วยเหตุใด? มาดูเรื่องสนุกหรือ?"
เขามีสีหน้าไม่ต้อนรับ
ถึงในใจจะขุ่นเคืองเพียงใด ก็ไม่อาจระบายออกมาได้
ช่างอึดอัดยิ่งนัก
หากเป็นคนธรรมดา เขาคงเล่นงานไปนานแล้ว แต่อย่างไรอีกฝ่ายก็ยังเป็นซื่อจื่อ
"มาดูเรื่องสนุกหรือ? ข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ?"
กวนหนิงเอ่ยว่า "ข้ารู้ว่าเถ้าแก่เฉียนกำลังลำบาก จึงมาให้ความช่วยเหลือยามคับขันมิใช่หรือ?"
"ได้สัมผัสน้ำใจคนยามทุกข์ยากอย่างลึกซึ้งแล้วใช่หรือไม่?"
ถ้อยคำนี้ตรงกับใจเฉียนต้าฟู่ ทว่าเขากลับไม่ซาบซึ้ง เพราะรู้ดีว่าสถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นได้ก็เพราะอีกฝ่ายเป็นต้นเหตุ
"ซื่อจื่อกวนไม่ต้องพูดอ้อมค้อม มีสิ่งใดก็กล่าวมาตรง ๆ"
"ได้"
กวนหนิงนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยตนเอง ก่อนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า "ครีมเยวี่ยหัวเกิดเรื่องขึ้นจนก่อปัญหามากมาย ไม่ว่าจะเป็นการระงับกระแสวิพากษ์หรือยับยั้งเรื่องราวไม่ให้ลุกลาม ล้วนต้องใช้เงิน แต่เกรงว่าเถ้าแก่เฉียนคงไม่มีเงินแล้ว"