กวนหนิงผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก
ที่จริงเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าเฉียนต้าฟู่จะยอมตกลงหรือไม่ เรื่องนี้เดิมทีก็เป็นการเดิมพัน เขาจงใจเรียกร้านค้าไปมากมายตั้งแต่แรก เพื่อเปิดช่องให้เฉียนต้าฟู่ต่อรองราคา
ราคานี้ก็กดไว้ต่ำยิ่งนัก
ต้องรู้ว่าอสังหาริมทรัพย์ที่เขาเสนอมา ล้วนเป็นทำเลทองที่มีค่าเพียงหนึ่งชุ่นดุจทองคำ ที่สำคัญคือถึงมีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อได้
กำไรอื้อซ่า
หรือจะพูดว่าเดิมพันถูกแล้ว!
เขาทำให้ฝ่าบาทต้องเสียพระพักตร์ แรงกดดันนี้หนักหนาเหลือเกิน หากไม่ระงับเรื่องให้สงบโดยเร็ว ผลกระทบย่อมยิ่งใหญ่กว่าเดิม เงินห้าแสนตำลึงที่จ่ายไปก่อนหน้านี้ก็จะสูญเปล่า
ดังนั้นเขาจึงชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้วตัดสินใจ แม้รู้ดีว่าเป็นกับดัก ก็ทำได้เพียงก้าวลงไป
เหตุใดจึงกำหนดไว้ที่สองพันห้าร้อยตำลึง?
เพราะกวนหนิงมีเงินอยู่เพียงเท่านี้ เงินห้าแสนตำลึงจากการขายเรือนบรรพบุรุษ เขาเก็บไว้ให้ตนเองเพียงสามพันตำลึง ส่วนที่เหลือมอบให้กองทัพเจิ้นเป่ยเป็นค่าใช้จ่ายทางทหารทั้งหมด
ทุกคนคิดว่าเขาร่ำรวยนัก ที่จริงเขาเป็นเพียงคนจนกรอบ
เงินที่เหลืออีกไม่กี่ร้อยตำลึงยังต้องนำไปทำแผ่นพอกหน้า
คราวนี้ไม่ขาดทุน
กวนหนิงหันกลับมายิ้มพลางกล่าวว่า “ค้าขายกับเถ้าแก่เฉียนช่างราบรื่นยิ่ง โฉนดที่ดินอยู่ที่ใด เราจะได้ลงนามกันโดยเร็ว ข้านำเงินมาด้วยแล้ว”
“เจ้า...”
เฉียนต้าฟู่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ บัดนี้เขาจึงเข้าใจว่ากวนหนิงมั่นใจว่าตนต้องยอมตกลง ทั้งยังวางแผนดักทางเขาไว้ทุกด้าน
“บุญคุณของซื่อจื่อกวน ข้าจะจดจำไว้”