ที่แท้ก็...
ช่างกระอักกระอ่วนยิ่งนัก
กวนหนิงชักมือกลับพลางกล่าวอย่างลนลานว่า “เรื่องนี้...เป็นปฏิกิริยาโดยไม่รู้ตัวแท้ ๆ เป็นความเข้าใจผิด”
“ปฏิกิริยาโดยไม่รู้ตัว?”
“เป็นความเข้าใจผิด?”
เซวียฟางตวาดด้วยโทสะ “เจ้าคนไร้ยางอาย ต่ำช้าเหลือทน ไป๋จ่าน!”
นางร้องเรียกองครักษ์
ทว่าไป๋จ่านกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
“มัวยืนงงอะไรอยู่? ลงมือสิ!”
ไป๋จ่านพึมพำว่า “คุณหนู มิสู้...พวกเรากลับกันเถิด”
เซวียฟางมิใช่คนโง่ นางมองคนที่อยู่เบื้องหลังกวนหนิง แม้พวกเขาจะไม่ได้สวมเครื่องแบบขุนนาง แต่บรรยากาศที่แผ่ออกมาก็มิใช่สิ่งที่คนสามัญจะมีได้
กวนหนิงเอ่ยขึ้นว่า “วันนี้เป็นงานเลี้ยงของหน่วยสามแห่งกรมสืบจับของพวกเรา อ้อ ท่านหัวหน้าสำนักโม่ก็อยู่ข้างใน สนใจจะพบสักหน่อยหรือไม่?”
“หัวหน้าสำนักโม่?”
ใบหน้าของไป๋จ่านพลันซีดเผือด
หัวหน้าสำนักกรมสืบจับ ในนครซ่างจิงมีผู้ใดบ้างไม่รู้จักชื่อเสียงของนาง ต่อให้จับเขาไปในยามนี้ เขาก็ยังทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
เซวียฟางย่อมรู้เรื่องนี้เช่นกัน
สีหน้าของนางย่ำแย่ถึงขีดสุด
ดูเหมือนวันนี้นางจะมาไม่ถูกเวลาอีกแล้ว
กวนหนิงเอ่ยว่า “ข้าไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว แม้จะเป็นเพียงมือปราบตัวเล็ก ๆ แต่ก็มีพี่น้องอยู่ข้างกาย ทั้งยังมีตำแหน่งขุนนางติดตัว เรื่องหยุมหยิมเช่นนี้จึงใช้กับข้าไม่ได้อีกต่อไป...”
“เจ้า...”
เวลานี้เซวียฟางจึงเข้าใจความหมายที่ท่านปู่ของนางกล่าวไว้
“คุณหนู กลับกันเถิด”
เซวียฟางโกรธจนแทบคลั่ง แต่เสียงอื้ออึงรอบข้างบอกชัดว่าเมื่อครู่นี้กวนหนิงล่วงเกินนางต่อหน้าผู้คน
นางทั้งอับอายทั้งเดือดดาล รู้ว่าหากยังพัวพันต่อไป พรุ่งนี้คงมีข่าวลือแปลกประหลาดแพร่ออกไปอีก จึงกัดฟันกล่าวว่า “กวนหนิง เจ้าคอยดูเถิด ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”