ซุนไฉ่เซียงถลึงตา มือเท้าเอว ด่ากราดว่า:
“พูดบ้าอะไรของแก! แม่สามีแกต่างหากที่ไม่ยอมให้กลับมาเยี่ยมบ้านเดิม! ฉันว่าแกพวกนี้เหมือนเทพเตาผิงกวาดลานบ้าน ยุ่งเรื่องชาวบ้านไม่เข้าเรื่อง!
ถ้าพ่อแม่สามีไม่อยากให้ตัวตัวกลับมา จะเตรียมของฝากไว้ให้ตั้งเยอะแยะขนาดนี้เหรอ?”
เฉียนตัวตัวกวาดตามองทุกคนอย่างเย็นชา แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เธอเห็นอู๋เฉียนฮวาหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่ท้ายฝูงชน แม้จะพยายามปิดบัง แต่สีหน้าสะใจกลับเห็นได้ชัด
เธอหัวเราะเยาะ ก่อนพูดเสียงดังว่า “เอ๊ะ ทำไมช่วงนี้อู๋ต้าฟางถึงเอาแต่หลบอยู่ในบ้าน ไม่ยอมออกมาเลยนะ หรือว่า...”
“บรรพบุรุษ! คุณคือบรรพบุรุษของฉัน!” อู๋เฉียนฮวาวิ่งพรวดเข้ามา วิงวอนว่า “บรรพบุรุษ เรื่องนี้พูดไม่ได้เด็ดขาดนะ!”
เฉียนตัวตัวปรายตามองเธอ ก่อนลดเสียงลงเตือนว่า:
“รู้จักกลัวแล้วเหรอ? ถ้าฉันได้ยินแกเป็นหัวโจกนินทาคนอื่นอีก ฉันจะเขียนเรื่องของอู๋ต้าฟางที่บ้านแกลงใบปลิว ให้คนทั้งอำเภอรู้กันไปเลย!”
อู๋เฉียนฮวาพยักหน้ารัวราวกับไก่จิกข้าว “ฉันไม่พูดแล้ว! จะไม่พูดอีกแล้ว!”
พูดจบ เธอก็ไล่คนอื่น ๆ ราวกับกำลังไล่แมลงวัน:
“กินข้าวเที่ยงกันแล้วหรือยัง? บ่ายนี้ไม่ต้องไปทำงานกันหรือไง? นี่ ฉันถามจริง พวกเธอนี่ชอบดูเรื่องสนุกกันนักนะ? ถ้าไม่เหนื่อยก็ไปทำงานในนาเพิ่มอีกชั่วโมงสิ!
ใครเป็นคนกำหนดว่ากลับมาเยี่ยมบ้านเดิมวันที่สามหลังแต่งงานต้องกลับมาตั้งแต่เช้าตรู่? เขาอยากกลับมาตอนเที่ยงก็เรื่องของเขา น้าชุนหนียังไม่ได้ว่าอะไรเลย พวกเธอจะมีความเห็นอะไรกันนักหนา...”
พอเห็นว่าเฉียนตัวตัวไม่ได้ถูกรังแก จวงเยี่ยนเหอจึงหันไปขนของเข้าบ้านต่อ
คุณปู่จวงมีจิตสำนึกความเป็นเจ้าบ้านอย่างเต็มเปี่ยม เมื่อวานออกไปเดินเล่นมาตลอดบ่าย ก็ซื้อของฝากกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมไว้ไม่น้อย