ไฉชุนหนี๋มัดไก่สามตัวเสร็จอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเรียกหลานเขยมากินข้าว
เพื่อเลี้ยงต้อนรับจวงเยี่ยนเหอ วันนี้ไฉชุนหนี๋ตื่นแต่เช้า งัดฝีมือทำอาหารที่ถนัดออกมา ทำกับข้าวถึง 6 อย่าง
มีทั้งไก่ ไข่ และกุ้งแม่น้ำที่เพิ่งจับได้จากลำธารเมื่อวาน พอเอาไปผัดกับพริกก็หอมอร่อยจนแทบจะกลืนลิ้น
แต่จวงเยี่ยนเหอกินเผ็ดไม่ค่อยเก่ง เพิ่งกินไปไม่กี่คำ เหงื่อก็ผุดเต็มหน้าผาก ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ยอมหยุดตะเกียบ แถมชมไม่ขาดปากว่า
“คุณยาย กุ้งแม่น้ำนี่สดหวานมาก อร่อยสุด ๆ เลยครับ!”
เฉียนตัวตัวก็ชอบกินกุ้งแม่น้ำเหมือนกัน กุ้งตัวเล็กยาวแค่สองข้อปลายนิ้วก้อยเนื้อนุ่มมาก ไม่ต้องแกะเปลือกก็ได้ เนื้อแน่น แถมยังมีรสหวานติดมาด้วย
“อร่อยใช่ไหมล่ะ? พ่อฉันเอาไซไปวางไว้ริมแม่น้ำเมื่อเย็นวาน เช้านี้ถึงค่อยไปเก็บกลับมา ของแบบนี้ไม่ได้หากันง่าย ๆ นะ!”
จวงเยี่ยนเหอเป็นเด็กเมืองโดยแท้ ไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน จึงถามด้วยความสงสัยว่า
“เธอเคยไปวางไซด้วยเหรอ?”
“แน่นอน!” เฉียนตัวตัวตอบอย่างภาคภูมิใจ “ถ้าฉันหยุดอยู่บ้าน งานนี้ก็เป็นหน้าที่ฉัน! เพื่อไม่ให้ใครจับได้ว่าฉันแอบตักตวงผลประโยชน์ของส่วนรวม ก็ต้องทำกันเงียบ ๆ!”