เฉียนจี๋เต๋อมองผู้หญิงที่ปากเหม็นพูดจาเหลวไหลคนนั้น ก่อนก้มลงหยิบก้อนหินจากพื้นแล้วขว้างใส่
“อยากกินขี้ก็ไปกินที่หลุมส้วม!”
อู๋เฉียนฮวาตกใจจนสะดุ้งโหยง ถอยหลังไปหลายก้าว
คนอื่น ๆ เห็นเฉียนจี๋เต๋อที่ปกติซื่อสัตย์และใจดีถึงกับโมโหขึ้นมาจริง ๆ แววตาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
อู๋เฉียนฮวาเงยหน้ามองดวงอาทิตย์บนฟ้า วันนี้ดวงอาทิตย์ก็ไม่ได้ขึ้นทางทิศตะวันตกสักหน่อย เฉียนจี๋เต๋อกล้าลงไม้ลงมือกับผู้หญิงแล้วหรือ?
เฉียนจี๋เต๋อไม่สนใจว่าพวกเขาจะคิดอย่างไร เขาขู่เสียงกร้าวใส่อู๋เฉียนฮวา
“ถ้าฉันได้ยินแกพูดจาเหลวไหลอีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
พูดจบ เขาก็หาที่ร่มใต้ต้นไม้แล้วนั่งยอง ๆ ใต้ตาคล้ำเป็นหมีแพนด้า จดจ่อรอลูกสาวกับเมียกลับบ้าน
เมื่อคืนหลังกลับจากในเมือง เขานั่งทบทวนตัวเองอยู่ทั้งคืน
เขาถามตัวเองว่า ทั้งชีวิตไม่เคยทำเรื่องชั่วช้าทำลายฟ้าดินอะไรเลย เขากลัวว่าหลังจากตายไปแล้วจะไม่มีใครคอยช่วยเหลือลูกสาว จึงคิดอยู่เสมอว่าควรปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความเมตตา เพื่อสร้างน้ำใจไว้ให้ลูกสาว
เพราะอย่างนั้นในวันปกติ ถ้าเห็นคนแก่หรือเด็กที่ต้องการความช่วยเหลือ เขาก็จะช่วยเท่าที่ทำได้
แต่ลูกสาวกลับถูกคนรังแกในที่ที่เขามองไม่เห็น
เมียพูดถูก คนใจดีมักถูกคนอื่นรังแก แทนที่จะหวังให้คนอื่นช่วยลูกสาว เขาควรยืนหยัดเพื่อลูกสาวด้วยตัวเองก่อน
การขว้างก้อนหินใส่อู๋เฉียนฮวาที่ใส่ร้ายลูกสาวของเขาตามอำเภอใจ คือก้าวแรกที่ชายซื่อสัตย์ใจดีมาตลอดชีวิตอย่างเขาทำลงไป
ยามเที่ยงเดือนมิถุนายน ท้องฟ้าไร้เมฆแม้แต่น้อย แสงแดดร้อนระอุแผดเผาจนผู้คนหงุดหงิดไปหมด