ชาวบ้านที่ถูกจับได้ก็คืออู๋เฉียนฮวา
พอเห็นคนที่มาแต่งชุดจงซาน ใบหน้าเหลี่ยมผึ่งผาย ดูเคร่งขรึมมีอำนาจ เธอก็สะดุ้งตกใจ คิดว่าคงเป็นเพราะตัวเองนินทาคนตระกูลเฉียนลับหลังจนผู้ใหญ่ส่งคนมาจับ
แต่พอได้ยินชัด ๆ ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาตามหาเธอ หากมาตามหาเฉียนตัวตัว เธอก็ถามออกไปโดยไม่ต้องคิด:
“เฉียนตัวตัวเหรอ? พวกคุณมาหาเฉียนตัวตัวหรือ?”
เธอกลอกตาไปมา ก่อนจะยิ้มอย่างสะใจขึ้นมา แล้วไม่คิดจะถามด้วยซ้ำว่าพวกเขาเป็นใคร แค่พูดว่า:
“ฉันพาพวกคุณไปเอง!”
คนที่มาคือผู้อำนวยการห้องสมุดกับผู้บริหารโรงงานเครื่องจักร พอเห็นอู๋เฉียนฮวากระตือรือร้นและมีน้ำใจขนาดนั้น ทั้งสองก็ชื่นชมอยู่ในใจว่าชาวบ้านหมู่บ้านเฉียนเจียก่างช่างเรียบง่ายและซื่อตรงจริง ๆ
ชาวบ้านส่วนใหญ่ในหมู่บ้านเฉียนเจียก่างใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านมาตลอดทั้งชีวิต สถานที่ไกลที่สุดที่เคยไปก็มีแค่ตัวอำเภอ
เมื่อเห็นอู๋เฉียนฮวาพาผู้ใหญ่หลายคนที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ธรรมดามาด้วย ไม่มีใครกล้าเข้าไปหา พวกเขาได้แต่ยืนมองอยู่ริมทางไกล ๆ แล้วพูดคุยกันจอแจ:
“มีผู้ใหญ่มาที่หมู่บ้านเราหรือ?”
“คงเป็นผู้ใหญ่ที่อู๋เฉียนฮวารู้จักล่ะมั้ง? ถ้าเป็นผู้ใหญ่คนอื่น ผู้ใหญ่บ้านต้องเป็นคนพามาแน่”
ไม่ว่าจะอย่างไร
“ควรไปบอกผู้ใหญ่บ้านก่อนหรือเปล่า?”
เด็กหนุ่มคนหนึ่งรวบรวมความกล้า ดึงอู๋เฉียนฮวาไปข้าง ๆ:
“ป้าครับ คนพวกนี้เป็นใครเหรอ?”
อู๋เฉียนฮวาพูดอย่างสะใจว่า “เฉียนตัวตัวก่อเรื่องเข้าแล้ว ผู้ใหญ่พวกนี้มาหาเธอทั้งนั้น”
ข่าวนี้จึงเหมือนมีปีก งอกบินไปทั่วทุกซอกมุมของหมู่บ้านเฉียนเจียก่างอย่างรวดเร็ว
ไม่ถึง 10 นาที คนทั้งหมู่บ้านตั้งแต่ผู้เฒ่าวัย 80 ปีไปจนถึงเด็กน้อยอายุเพียง 3 ขวบก็รู้ข่าวกันหมด
“ผู้ใหญ่บ้าน! ผู้ใหญ่บ้าน! แย่แล้ว เฉียนตัวตัวไปก่อเรื่องข้างนอก ผู้ใหญ่คนสำคัญมาจับเธอถึงที่เลย!”