สายลมยามค่ำพัดผ่าน โคมแดงที่แขวนสูงอยู่ใต้ชายคาไหวเอนตามแรงลม
ภายในห้อง เทียนแดงที่ติดอักษรมงคลคู่ส่องแสงวูบไหว
“ตัวตัว ผมเหมือนจะ...”
เฉียนตัวตัวคว้าเสื้อผ้ามาคลุมตัวลวก ๆ แล้วนั่งลงข้างเขา นาน ๆ ครั้งถึงจะได้เห็นความทำอะไรไม่ถูกปรากฏบนใบหน้าของอีกฝ่าย หัวใจเธอพลันอ่อนยวบ ก่อนยักไหล่ขวา
“มาสิ ไหล่ฉันให้คุณพิง”
จวงเยี่ยนเหอยิ้มฝืดเฝื่อนยิ่งกว่าร้องไห้ ซุกหน้าลงกับซอกคอของเฉียนตัวตัว แล้วพูดเสียงอู้อี้ว่า
“เป็นเพราะวันนี้ดื่มเหล้าเยอะไปหรือเปล่า?”
เฉียนตัวตัวคิดว่าเรื่องนี้คงไม่เกี่ยวกับการดื่มเหล้าสักเท่าไร จึงเสนอความเป็นไปได้อีกอย่าง
“ช่วงนี้คุณเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า?”
เช้าวันถัดมา
“เมื่อวานคุณรู้สึกยังไงบ้าง มีตรงไหนที่ต้องปรับปรุงไหม?”
เฉียนตัวตัว: “!”
พี่ชาย นี่คุณคิดว่านี่เป็นงานหรือไง ถึงได้อยากค้นคว้าขนาดนี้!
“สบายไหม? ชอบไหม?”
เฉียนตัวตัวเห็นว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมเลิกราจนกว่าจะได้คำตอบ จึงเอ่ยอย่างจนใจว่า “สบายดี แล้วก็ชอบด้วย”
คำตอบนี้ทำให้จวงเยี่ยนเหอพอใจอย่างเห็นได้ชัด เขายิ้มกว้างจนเฉียนตัวตัวอดไม่ได้ที่จะเห็นประกายสดใสของวัยหนุ่มที่ไม่ได้เห็นมานานในตัวเขา