อีกด้านหนึ่ง ซุนไฉ่เซียงวิ่งกลับบ้านราวกับลมพัด แล้วก็ประจันหน้ากับอู๋เฉียนฮวาพอดี
“โอ๊ย ฉันก็ว่าแล้วว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะตามใจจนเสียคนไม่ได้ ซุนไฉ่เซียง คราวนี้เฉียนตัวตัวบ้านเธอก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้วนะ มีหัวหน้าตั้ง 4 คนมาถึงบ้านเพื่อจับตัว ถ้าเป็นฉันคงไม่กล้ามีชีวิตอยู่ต่อแล้ว ขุดหลุมกระโดดลงไปฝังตัวเองเสียเลยดีกว่า”
“ถ้าอยากตายก็ไปตายเองสิ ฟ้าจะผิดดินจะผิด ลูกสาวฉันไม่มีวันผิดหรอก แกทั้งว่านอนสอนง่ายทั้งรู้ความ จะไปก่อเรื่องอะไรได้?” ซุนไฉ่เซียงสวนกลับ
พูดจบ เธอก็คร้านจะสนใจอู๋เฉียนฮวาอีก ก้มหน้าก้มตาวิ่งกลับบ้าน
ยังไม่ทันถึงบ้าน เธอก็ตะโกนเสียงดังมาแต่ไกล
“หัวหน้าคะ เรื่องนี้ต้องเข้าใจผิดกันแน่ ๆ ตัวตัวบ้านฉันเป็นเด็กดีจะตาย ไม่มีทางก่อเรื่อง...”
ผู้อำนวยการหอสมุดงุนงงไปหมด “ก่อเรื่องอะไร?”
เฉียนกว่างเฉวียนกลืนน้ำลายลงคอ พอรู้ว่าปากแห้งจนพูดอะไรไม่ออก ก็ได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ แล้วเม้มปาก
“พวกคุณไม่ได้มาจับตัวตัวบ้านผมหรือครับ? หัวหน้าครับ ตัวตัวบ้านผมเป็นเด็กดีจริง ๆ ชาวบ้านทุกคนเป็นพยานได้ครับ”
ทวดตระกูลเฉียน ชายชราวัย 98 ปีที่แม้แต่คิ้วก็ขาวโพลน เดินงกเงิ่นเข้ามาโดยมีเด็กตัวเล็ก ๆ ประคอง แล้วกล่าวเสริมว่า
“ใช่ ฉันเป็นพยานได้ ถึงตัวตัวบ้านเราจะอารมณ์ร้อนอยู่บ้าง พูดจาตรงไปหน่อย ไม่ชอบทำงานบ้านสักเท่าไร... แต่เธอเป็นเด็กดีจริง ๆ”
เฉียนกว่างเฉวียนขยิบตาใส่เขารัว ๆ: ทวดครับ ผมให้ทวดมาช่วยพูดขอร้อง ไม่ใช่มาเปิดเวทีวิพากษ์วิจารณ์นะครับ!