ลูกพี่ลูกน้องผู้พี่ของซุน เฉียนตั้น ชี้ไปที่ภาษาเยอรมันในใบงานโดยตรง
“หนึ่งพันคำได้ 2 หยวน งั้นคำเดียวก็มีค่าตั้ง 2 เฟินเลยสิ โอ๊ยตายแล้ว นี่มันคำพูดอะไรนะ...”
เขาเกาศีรษะ คิดเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าประโยคนั้นพูดว่าอะไร “ในหนังสือมีทองคำงั้นเหรอ?”
ตาซุนถลึงตามองเขา “หนังสือมีทองคำอะไรกัน? เขาเรียกว่าในหนังสือมีหยกงาม ในหนังสือมีบ้านทองคำ ดูแกสิ ปกติฉันบอกให้หัดอ่านหนังสือเยอะ ๆ ก็ทำเหมือนมีของร้อนมานาบก้น นั่งนิ่ง ๆ ไม่ได้ พออ้าปากก็เผยไต๋เลยใช่ไหม?”
ซุนเฉียนตั้นหดคอ พึมพำเสียงเบา
“คิดว่าใคร ๆ ก็เหมือนน้องสาวผมรึไง? ผมไม่อยากอ่านที่ไหนกันล่ะ พอเห็นตัวหนังสือก็อยากหลับ ผมเองก็จนปัญญาเหมือนกันนะ”
ลุงใหญ่ซุนกับเฉียวอี้สุ่ยมองหน้ากัน แทบไม่กล้าหายใจแรง กลัวตาซุนจะหันมาสนใจ
แต่คนที่อยู่ตรงนั้นมีแค่นี้ ต่อให้พวกเขาระวังตัวแค่ไหน ก็ยังถูกตาซุนจับได้อยู่ดี
“ก็เพราะพวกแกสองคนนั่นแหละ!”
ลุงใหญ่ซุนร้องประท้วง “ผมแก่ขนาดนี้แล้ว จะมาโทษผมได้ยังไง?”
เฉียวอี้สุ่ยพยักหน้าหงึก ๆ “ฉันก็ไม่ได้ห้ามเฉียนตั้นอ่านหนังสือ จะมาโทษฉันได้ยังไง?”
ตาซุนโกรธจนหนวดกระดิก ถลึงตาใส่ “ไม่โทษพวกแกแล้วจะให้โทษใคร? ฉันรักการเรียนขนาดนี้ รากความขี้เกียจของเฉียนตั้นต้องถ่ายทอดมาจากพวกแกสองคนนั่นแหละ”
พอได้ยินเช่นนั้น ยายซุนก็รีบลุกขึ้น “แค่ก ๆ เอ่อ ตัวตัว หิวแล้วใช่ไหม? ยายไปตุ๋นไข่ให้สักสองสามฟองดีไหม?”
“ไม่...”
ยังพูดไม่ทันจบ ยายก็วิ่งหายไปแล้ว
คนที่เหลือมองหน้ากันไปมา ก่อนจะหัวเราะพร้อมกันลั่นบ้าน
ยายซุนลูบติ่งหูที่ร้อนผ่าว พลางบ่นอย่างไม่พอใจ “ไม่ชอบอ่านหนังสือจะมาโทษฉันเหรอ? คิดว่าฉันอยากอ่านหรือไง? ตัวหนังสือพวกนั้นหน้าตาเหมือนอักษรลูกอ๊อด มองแล้วก็ชวนง่วงทั้งนั้น โทษพ่อฉันนั่นแหละ เขาต้องไม่ชอบเรียนแน่ ๆ”
ในที่สุดลูกสาวกับหลานสาวก็กลับมาเยี่ยมทั้งที ยายซุนจึงงัดฝีมือทำอาหารชั้นยอดออกมา จัดอาหารเย็นเต็มโต๊ะ
กินอิ่มดื่มหนำแล้ว เธอยังเข้าไปในห้อง หยิบไข่ใส่ตะกร้าจนเต็ม
“ไฉ่เซียง กลับไปแล้วอย่าลืมเอาตะกร้ากลับไปด้วยนะ”
ซุนไฉ่เซียงรู้ดีว่าในนั้นใส่อะไรอยู่ แม้ไม่ต้องเปิดดูก็รู้ เธอกำลังจะรับคำ แต่เฉียนตัวตัวชิงพูดขึ้นมาก่อน