แปลกแฮะ ทำไมเขาถึงได้กลิ่นเปรี้ยว ๆ?
แต่เขามองซ้ายมองขวา ก็ไม่เห็นว่ามีอะไรบูดเปรี้ยว
“ต้าหัว ถ้าถามฉันนะ นายฉลาดจริง ๆ เสียเงินส่งตัวตัวไปเรียน ต่อไปชีวิตดี ๆ รออยู่แน่!” ซุนต้าซู่พูดแทนใจทุกคน
ตาซุนกวาดตามองทุกคนที่อยู่ตรงนั้น ก่อนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“ใช่แล้ว ต่อไปฉันอยากรู้นักว่าจะยังมีใครกล้าพูดว่าฉันโง่ ไม่ควรส่งตัวตัวไปเรียนอีกไหม
ถ้าตอนนี้มีมหาวิทยาลัยนะ ด้วยผลการเรียนของตัวตัว ฉันมั่นใจว่าเธอสอบติดแน่ แล้วฉันก็จะส่งเธอไปเรียน!”
ซุนต้าซู่ยินดีกับเพื่อนเก่าจากใจจริง “เรียนมหาวิทยาลัยก็เพื่อหางานไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้เธอได้งานแล้วหรือ?”
ตาซุนปลดกล้องยาสูบที่เอวออกมา แล้วหยิบกล่องเหล็กจากกระเป๋า เปิดฝาออก ก่อนหยิบยาสูบพื้นบ้านขึ้นมาก้อนหนึ่ง คลึงให้เป็นก้อนแล้วยัดใส่กล้อง จากนั้นสูบเข้าไปหนึ่งคำ
ท่ามกลางกลุ่มควัน เสียงของเขาดังขึ้นอย่างยากจะคาดเดาอารมณ์
“ได้แล้ว ตัวตัวเป็นเด็กมีความคิด แถมยังชอบเรียน ตอนนี้ทำงานอยู่ที่ห้องสมุด ผู้ดูแลห้องสมุดเอ็นดูเธอมาก”
คนในหมู่บ้านตระกูลซุนล้วนทำมาหากินอยู่กับไร่นา ไม่เคยมีใครเป็นคนงาน เพราะไม่เข้าใจว่าห้องสมุดทำอะไร พวกเขาจึงเลือกได้ยินเพียงประโยคเดียวว่า
เฉียนตัวตัวได้งานแล้ว ผู้บังคับบัญชายังเอ็นดูเธอมาก
ข่าวนี้ราวกับมีปีก งอกขึ้นแล้วบินกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว แถมยังกลายเป็นข่าวเด่นประจำวันของหมู่บ้านไปด้วย
“อะไรนะ? หลานสาวบุญธรรมของซุนต้าหัวได้งานแล้วเหรอ? ผู้บังคับบัญชายังเอ็นดูเธอมากอีก?”