“อุ๊ย! หลานชายคนโตของตามาแล้ว!” ยายซุนโยนน้ำจากมือทิ้งไปด้านข้าง ก่อนรีบเดินรี่เข้าไปหา
ท่าทางกระฉับกระเฉงแบบนั้น ต่อให้บอกว่าอายุ 50 ปีก็ยังมีคนเชื่อ!
ตาซุนอึ้งไปหลายวินาที พอตั้งสติได้ก็เลิกทำงานทันที
“ตัวตัว? มาทำไมล่ะ?”
“คิดถึงทุกคนไง! ลุงใหญ่กับพี่ชายคนโตอยู่ไหนคะ? หนูมีข่าวดีจะบอก กลับบ้านกันไหม?”
พอตากับยายซุนเห็นเฉียนตัวตัวแล้ว ยังจะสนใจงานในไร่ที่ไหนกันอีก
“กลับบ้าน ๆ”
……
“อะไรนะ? ได้งานแล้วเหรอ?”
“เป็นล่ามอยู่ห้องสมุดเหรอ?”
“ล่ามคืออะไร?”
“แล้วทำไมไม่ไปทำงานล่ะ? มาที่นี่ทำไม? ถ้าคิดถึงพวกเราก็ส่งข่าวมา พวกเราจะไปหาเอง จะปล่อยให้เรื่องงานสำคัญของเธอต้องเสียเวลาได้ยังไง?”
“ไฉ่เซียง เธอก็เหมือนกัน ทำไมถึงพาตัวตัวมาทำเรื่องเหลวไหลแบบนี้?”
ตาซุนมองซุนไฉ่เซียงอย่างไม่พอใจ
เฉียนตัวตัวรีบอธิบาย “งานของหนูเป็นแค่งานชั่วคราวค่ะ…”
“งานชั่วคราวแล้วมันยังไง? ในหมู่บ้านเราไม่มีใครได้เป็นลูกจ้างชั่วคราวเลย เธอเป็นคนแรก!” ลุงใหญ่ซุนแย้งอย่างภาคภูมิใจ
เฉียวอี้สุ่ยพยักหน้าหงึก ๆ “ได้เป็นลูกจ้างชั่วคราวก็มีโอกาสได้บรรจุ พอบรรจุแล้วก็เป็นพนักงานประจำไม่ใช่เหรอ?”