เฉียนตัวตัวมองผู้อำนวยการห้องสมุดที่มีสีหน้าตื่นเต้น ก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ปากยังถามว่า
“ผู้อำนวยการห้องสมุด?”
ผู้อำนวยการห้องสมุดแทบจะรู้สึกตื้นตันจนน้ำตาคลอ
“สหายเฉียนตัวตัว กว่าจะตามหาคุณเจอนี่ไม่ง่ายเลยจริง ๆ!”
หัวหน้าแผนกวิจัยและพัฒนาโรงงานเครื่องจักรรีบพูดขึ้นว่า “คุณยังจำเอกสารส่วนนั้นที่แปลในห้องสมุดเมื่อเดือนก่อนได้ไหม?”
“จำได้ค่ะ”
พอได้ยินเฉียนตัวตัวบอกว่าจำได้ ทุกคนก็ยินดีขึ้นมา แต่กลับเห็นเธอหันไปทางผู้อำนวยการห้องสมุด
“คุณบอกว่าจะคิดเงินให้ฉัน แต่ยังไม่ได้จ่ายเลยนะคะ”
มุมปากของผู้อำนวยการห้องสมุดกระตุกวูบ สหายเฉียนตัวตัวคนนี้ไม่ทำให้เขาผิดหวังจริง ๆ
เขาล้วงเงินออกจากกระเป๋าทันที แล้วนับดู
“ทั้งหมด 379 คำ คิดตามอัตราค่าจ้างคำละ 3 หยวนต่อพันคำ ฉันต้องจ่ายให้คุณ 1 หยวน 1 เหมา 3 เฟิน 7 หลี ใช่ไหม?”
เฉียนตัวตัวพยักหน้ารัว ๆ “ใช่ค่ะ!”
เธอรับเงินจากมือผู้อำนวยการห้องสมุด แล้วนับซ้ำอีกครั้งต่อหน้าทุกคนโดยไม่คิดจะหลบเลี่ยง ก่อนจะหันไปถามผู้บริหารโรงงานเครื่องจักรทั้งหลาย
“พวกคุณมีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ?”