บทที่ 75 จวนตัวแล้วยังปากแข็ง
“หัวหน้า! หัวหน้า! แย่แล้วครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
ในสำนักงานแผนกบุคคลของโรงงานเครื่องจักร ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาจากด้านนอก ตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของรองหัวหน้า
เฮ่อหมิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แดงตัวใหญ่ พอเงยหน้าขึ้นก็เอ็ดอย่างไม่พอใจว่า
“ลนลานอะไรขนาดนั้น ดูไม่เหมาะสมเลย ฉันสอนนายแบบนี้หรือไง เวลาเจอเรื่องอะไรอย่าตื่นตระหนก ตั้งสติไว้ก่อน”
ชายหนุ่มยังคงร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุข ตะโกนบอกว่า
“รองผู้อำนวยการจูจะตรวจข้อสอบการสอบรับสมัครพนักงานครั้งก่อนครับ”
พอได้ยินเช่นนั้น เฮ่อหมิงก็ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้นจนเกิดเสียงแสบแก้วหูดังก้องไปทั่วสำนักงาน
“อะไรนะ?! เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมไม่รีบบอกฉัน?”
เฮ่อหมิงสาวเท้าออกไปพลางถามว่า “รองผู้อำนวยการจูอยู่ไหน ตอนนี้อยู่ที่ไหน?”
“หัวหน้าพาไปห้องเก็บเอกสารแล้วครับ”
เฮ่อหมิงออกวิ่งไปยังห้องเก็บเอกสารทันที
แต่เขามีขาแค่สองข้าง จะวิ่งเร็วกว่ารองผู้อำนวยการจูกับคนอื่น ๆ ที่ไปถึงหน้าห้องเก็บเอกสารแล้วได้อย่างไร
“รองผู้อำนวยการจูครับ ข้อสอบทั้งหมดของการรับสมัครครั้งก่อนอยู่ที่นี่แล้ว เชิญตรวจดูได้เลยครับ”
ต่างจากเฮ่อหมิงที่แพ้คำว่า ‘รอง’ ถึงขั้นย้ำแล้วย้ำอีกว่าคนในแผนกต้องเรียกเขาลับหลังว่า ‘หัวหน้า’ เท่านั้น รองผู้อำนวยการจูกลับดูจะคุ้นชินกับคำว่า ‘รอง’ เป็นอย่างดี
เมื่อเห็นรองผู้อำนวยการจูพลิกข้อสอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ หัวหน้าแผนกบุคคลก็เช็ดเหงื่อบนหน้าผากแล้วพูดประจบว่า
“รองผู้อำนวยการจูครับ ความจงรักภักดีที่ผมมีต่อโรงงานของเรานั้นฟ้าดินเป็นพยาน ผมรู้ดีว่าทุกคนหรือทุกเรื่องที่ขัดขวางผลประโยชน์ของโรงงานล้วนเป็นพวกต่อต้าน ผมไม่มีทางรับสินบนหรือช่วยใครสวมสิทธิ์เข้าทำงานเด็ดขาดครับ”