จวงหรงปรายตามองเขาอย่างมีเลศนัย «นี่ก็เป็นสิ่งที่คุณควรทำอยู่แล้ว หรือยังอยากให้ฉันชมอีก?»
«เปล่า ๆ!» ฉินจ้านฟางแทบจะยกมือสาบาน «ครั้งนี้ผมสำนึกถึงความผิดของตัวเองอย่างลึกซึ้งแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะผมละเลยการดูแลครอบครัว เรื่องถึงได้เกิดขึ้น ผมรับรองว่าจะไม่มีครั้งหน้าอีก»
จวงหรงส่งเสียงฮึดฮัด แล้วไม่พูดอะไรอีก
ฉินจ้านฟางเอาใจว่า «ตัวตัวกับเยี่ยนเหอเพิ่งแต่งงานกันเมื่อวาน ยังไม่เคยไปกินข้าวที่บ้านเราเลยใช่ไหม? ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันดีไหม?»
จวงหรงไม่อยากไป
คุณย่าจวงดึงแขนเสื้อลูกสาว จวงหรงถึงได้ตอบอย่างไม่เต็มใจว่า
«ก็ได้ แต่ขอพูดไว้ก่อนนะ ถ้าเรื่องเมื่อวานเกิดขึ้นอีก อย่ามาโทษฉันที่ไม่ไว้หน้าใคร ฉันจะคว่ำโต๊ะตรงนั้นเลย»
«ไม่ต้องรอให้คุณคว่ำโต๊ะหรอก ผมจะใช้แส้เฆี่ยนเอง!»
……
ตอนเที่ยง จวงเยี่ยนเหอพาเฉียนตัวตัวกลับไปกินมื้อกลางวันที่ตระกูลฉิน
ฉินจ้านฟางอยากพิสูจน์ให้ภรรยา ลูกชายคนเล็ก และลูกสะใภ้เห็นว่าตัวเองสำนึกผิดจริง ๆ จึงลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง จัดเต็มโต๊ะไปด้วยกับข้าวจานเด็ด
หมูตุ๋นซีอิ๊ว ซี่โครงหมูผัดเปรี้ยว และปลากะพงนึ่ง…
ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติน่ากินไปหมด เห็นแล้วชวนให้น้ำลายสอ
ฉินหนานซิงที่เพิ่งอายุครบ 9 ขวบฟุบอยู่ข้างโต๊ะ มือปิดปากแน่น กลัวว่าถ้าอ้าปากเมื่อไร น้ำลายจะพุ่งเป็นสายยาวสามพันฟุต
หยางเจวียนเห็นลูกสาวทำท่าตะกละตะกลามแบบนั้น ก็ทั้งโมโหทั้งขำ «แม่ปล่อยให้อดข้าวหรือไง? หรือเมื่อเช้ากินไม่อิ่ม?»
เด็กหญิงมีดวงตาหงส์ หัวผูกผมแกละสองข้าง ดวงตากลมโตวาวใสกะพริบปริบ ๆ น่ารักจนใจละลาย «มีแต่เนื้อเต็มไปหมดเลย»