คิ้วเข้มของจางจั๋วหัวขมวดเข้าหากัน
ความรู้สึกแบบนี้…ราวกับมีบางสิ่งสำคัญกำลังหลุดพ้นจากการควบคุมของเขา และจะตัดขาดจากเขาไปโดยสิ้นเชิง แต่…
“อ๊ะ!” จู่ ๆ ร่างของหลินไฉ่เวยก็เอียงวูบไปด้านข้าง ราวกับกำลังจะล้ม
จางจั๋วหัวไม่ทันคิด รีบยื่นมือคว้าตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขน สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจและเป็นห่วง
“เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
“ฉันไม่เป็นไร”
วินาทีต่อมา จางจั๋วหัวก็ย่อตัวลง จับข้อเท้าขาวผ่องเรียวบางของหลินไฉ่เวยโดยไม่ลังเล เขาจ้องบาดแผลที่เริ่มแดงระเรื่อ พลางขมวดคิ้ว
“ไม่ได้ ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!”
“ไม่ต้องจริง ๆ หรอก” หลินไฉ่เวยเอ่ยเสียงกระเง้ากระงอด “มันจะร้ายแรงขนาดนั้นได้ยังไง?”
“ไปโรงพยาบาลตรวจดูให้แน่ใจดีกว่า” จางจั๋วหัวดึงดัน
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เฉียนตัวตัวก็รู้สึกราวกับเวลาสับสนปั่นป่วน
ตอนอยู่มัธยมปลายปีหนึ่ง เธอมาสายและปีนกำแพงเข้าโรงเรียน จนหัวเข่าถลอกไปนิดเดียว จางจั๋วหัวโมโหเสียจนสั่งให้คนทุบกำแพงทิ้ง แถมยังแบกเธอไปกลับโรงเรียนติดต่อกันกว่าสิบวัน
แต่ตอนนี้ เฉียนตัวตัวจ้องมือของจางจั๋วหัวที่กำลังจับข้อเท้าหลินไฉ่เวย
สกปรกจริง ๆ
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นในลำคอเธอ “รีบไปโรงพยาบาลเถอะ ช้ากว่านี้แผลคงหายสนิทพอดี”
หลินไฉ่เวยเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ รอยยิ้มขอโทษขอโพยแต้มบนใบหน้า
“ตายจริง ฉันเกือบลืมไปเลยว่าตัวตัวก็อยู่ตรงนี้ด้วย”