บทที่ 40 ความรู้สึกเหมือนกำลังเป็นครูสอนเด็ก ๆ อยู่ที่บ้าน
ขากลับจากตัวเมืองอำเภอมายังหมู่บ้านเฉียนเจียก่าง เมื่อยืนมองหมู่บ้านจากที่ไกล ๆ ก็เห็นบ้านดินเรียงรายอยู่หลายหลัง คล้ายเห็ดที่ผุดขึ้นจากพื้นดินหลังฝนตก กระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ ของหมู่บ้าน
ท้องฟ้ายามเย็นค่อย ๆ มืดลง แสงอาทิตย์ยามอัสดงแต่งแต้มเต็มท้องฟ้าครึ่งหนึ่ง สีชมพูอมม่วงกับสีส้มแดงสานกันอย่างอ่อนโยนจนเกินบรรยาย
“ป้า ๆ ลุง ๆ กินข้าวเย็นกันแล้วหรือยังคะ?”
เมื่อขี่รถผ่านศูนย์ข่าวสารประจำหมู่บ้าน เฉียนตัวตัวก็ส่งเสียงทักทายบรรดาป้า ๆ ลุง ๆ ที่นั่งล้อมวงคุยเรื่องบ้านโน้นบ้านนี้อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน พวกเขาตอบกลับมาอย่างกระตือรือร้นว่า
“ตัวตัว กลับมาจากในเมืองเหรอ?”
“กินแล้ว ๆ”
เฉียนตัวตัวถีบบันไดรถโดยไม่ชะลอความเร็วลงแม้แต่น้อย
“งั้นคุยกันต่อเลยนะ หนูหิวจะแย่แล้ว กลับไปกินข้าวก่อนค่ะ”
“ไปเถอะ ๆ”
“แม่ ย่า หนูหิวแล้ว!”
ยังไม่เห็นตัว คนก็ได้ยินเสียงก่อนแล้ว
พอได้ยินเสียง ไฉชุนหนีก็รีบโผล่หน้าออกมาจากห้องครัว มองหลานสาวอย่างสงสาร
“หิวแย่เลยสินะ? คราวหน้ากลับมาให้เร็วกว่านี้หน่อยนะ คนเราเป็นเหล็ก ข้าวปลาเป็นเหล็กกล้า เรื่องอื่นจะช้าได้ แต่กินข้าวช้าไม่ได้หรอก”
ซุนไฉ่เซียงยกโต๊ะกินข้าวออกมาจากห้องโถง วางไว้ในลานบ้าน “เฉียนจี๋เต๋อ ลูกสาวแกกลับมาแล้ว!”
“เออ มาแล้ว!”
เฉียนจี๋เต๋อกำลังถางหญ้าในแปลงผักส่วนตัวหลังบ้าน พอได้ยินก็วางงานในมือลงทันที แล้วเดินไปยังลานหน้าบ้าน