หลี่ชุนซิ่วกำลังตากผ้าอยู่ตรงมุมลานบ้านรวม เมื่อได้ยินเสียงคุ้นหู แผ่นหลังก็แข็งเกร็ง เธอหันกลับไปอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“เฉียนตัวตัว? ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”
เฉียนตัวตัวยกถุงในมือขึ้นเล็กน้อย “ฉันเพิ่งแต่งงานเมื่อวาน วันนี้เลยเอาขนมแต่งงานมาแจกเพื่อนบ้านในตรอกน่ะ”
พูดจบ เธอก็ล้วงขนมส้มออกมาจากถุงกำใหญ่ แล้วยัดใส่อ้อมแขนหลี่ชุนซิ่ว
“ขอบคุณสำหรับต้าไป๋ทู่คราวก่อนนะ”
จวงหรงถามอย่างสงสัย “ตัวตัว พวกเธอรู้จักกันด้วยเหรอ?”
“บ้านเดิมของเธอก็อยู่หมู่บ้านเฉียนเจียก่างเหมือนกัน” เฉียนตัวตัวเหลือบมองเสื้อผ้าที่ตากแน่นเต็มราว ก่อนพูดกับหลี่ชุนซิ่วอย่างเข้าอกเข้าใจ “เธอทำงานต่อเถอะ ฉันจะไปแจกขนมที่ลานเรือนชั้นในแล้ว”
หลี่ชุนซิ่วกำชายเสื้อแน่น เผลอแก้ตัวออกมาประโยคหนึ่ง “เสื้อผ้าพวกนี้ไม่ใช่ฉันซักนะ…”
“ดีเลย ยายแก่เจ้าเล่ห์! ฉันจะไปบอกคุณย่าว่าเธอแอบกินขนมลับหลังพวกเรา!”
เด็กชายหัวกลม หน้ากลม แก้มเต็มไปด้วยเนื้อพุ่งออกมาจากมุมหนึ่ง แล้วชนหลี่ชุนซิ่วอย่างแรง
หลี่ชุนซิ่วไม่ทันระวัง จึงถูกชนล้มลงกับพื้นทันที ขนมส้มในอ้อมแขนร่วงกระจายเกลื่อน
เด็กชายรีบเก็บขนมขึ้นมาเม็ดหนึ่งราวกับไม่เคยได้กินขนมมาหลายสิบปี แกะห่อแล้วกินอย่างตะกละตะกลาม
ระหว่างกินก็ยังเก็บขนมส้มเม็ดอื่นบนพื้นไปด้วย ปากพึมพำด่าทอจนฟังไม่ชัด
“นังผู้หญิงใจร้าย! เป็นเพราะเธอแย่งพ่อไปจากฉัน ต่อหน้าทำดี ลับหลังทำอีกอย่าง ไม่ใช่ว่าเธอสัญญากับพ่อว่าจะดีกับฉันหรอกเหรอ? ยังแอบกินขนมลับหลังฉันอีก พอแก่ตัวไปก็อย่าหวังว่าฉันจะเลี้ยงดู!”
เฉียนตัวตัวหูผึ่ง ก้าวที่กำลังจะเดินไปลานเรือนชั้นในชะงักลงช้า ๆ
หลี่ชุนซิ่วทรุดก้นลงกับพื้น เจ็บจนต้องใช้เวลาสิบกว่าวินาทีกว่าจะตั้งสติได้
“เทียนเป่า พูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?”
เด็กชายเก็บขนมส้มบนพื้นจนหมด แล้วแลบลิ้นใส่หลี่ชุนซิ่ว