หลินไฉ่เวยข่มความหวาดกลัวในใจ ก้าวเข้าไปในห้องเก็บเอกสาร ยังไม่ทันมองเห็นคนข้างในชัด ๆ คำถามของเฉียนตัวตัวก็โถมเข้าใส่เธอราวกับฝนกระหน่ำ
“หลินไฉ่เวย ไหนเธอบอกว่าแค่รักจางจั๋วหัวอย่างบริสุทธิ์ใจ ไม่ได้หวังสถานะทางครอบครัวของเขา แล้วตอนนี้จะว่ายังไง?
ยังไม่ทันแต่งงาน ก็กล่อมให้เขาติดสินบนหัวหน้าเฮ่อ เพื่อแย่งตำแหน่งงานของฉันไปแล้วงั้นเหรอ?”
มุมปากเฉียนตัวตัวหยักยกเป็นรอยยิ้มเยาะ “ความรักที่เธอมีให้จางจั๋วหัวก็มีแค่นี้เองสินะ!”
สมองของหลินไฉ่เวยที่ยังมึนงงชะงักไปครู่หนึ่ง พอเห็นใบหน้าสวยสะดุดตาของเฉียนตัวตัวชัด ๆ เลือดก็สูบฉีดขึ้นมา เธอจึงโพล่งออกไปโดยไม่ทันคิด
“อะไรที่เรียกว่ากล่อม? เขาเต็มใจทำเองต่างหาก”
หลินไฉ่เวยสลัดความหวาดกลัวเมื่อครู่ออกไป ราวกับแม่ไก่ที่เพิ่งชนะศึก เชิดหน้าชูคออวดอย่างภาคภูมิใจ
“พอเขาได้ยินฉันบอกว่ากลัวจะไม่มีงานทำ แล้วแม่สามีจะดูถูก เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง แอบไปหาหัวหน้าเฮ่อหมิงเองเลย
ฉันไม่อยากได้ แต่เขายืนกรานให้ฉันมา แถมยังบอกว่าอย่างไรงานที่แย่งมาก็ไม่ใช่งานของคนอื่น เป็นงานของเธอ เฉียนตัวตัวต่างหาก ที่งานของเธอถูกฉันเลือก นับเป็นเกียรติของมันแล้ว”
แววตาสงบนิ่งของจวงเยี่ยนเหอพลันลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ ความโกรธในอกแทบทะลักออกมาจากอก
ที่แท้ ในที่ที่เขาไม่รู้ เฉียนตัวตัวถูกคนรังแกถึงขนาดนี้!
“เฉียนตัวตัว เธอคงเสียใจมากสินะ งานที่เธอให้ความสำคัญที่สุดตกมาอยู่ในมือฉันแล้ว”
เฉียนตัวตัวถามอย่างสงสัย “จางจั๋วหัวคิดแทนเธอขนาดนี้ ซื้อที่ทำงานนี้คงจ่ายไปไม่น้อยเลยสินะ? ฉันได้ยินมาว่าเงินของผู้ชายอยู่ที่ไหน ความรักก็อยู่ที่นั่น”