เม็ดเหงื่อเม็ดโตผุดพราวบนหน้าผากของเฮ่อหมิง ไหลผ่านสันคิ้วลงไปเข้าตา ความเค็มแสบจนดวงตาปวดร้าว
แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว ทำได้เพียงจ้องมือของช่างเทคนิคอาวุโสที่กำลังตรวจข้อสอบเขม็ง
แม้เวลาจะเพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมง แต่เฮ่อหมิงกลับรู้สึกราวกับผ่านไปหลายศตวรรษ
“รองผู้อำนวยการจู ตรวจเสร็จแล้วครับ” ช่างเทคนิคอาวุโสชี้ไปยังข้อสอบ 3 ชุดที่เขาแยกวางไว้ด้านข้าง “ถ้าดูตามคะแนน สามคนนี้ควรได้อันดับสามอันดับแรกครับ”
รองผู้อำนวยการจูหันไปมองเฉียนตัวตัว แสงมั่นใจในดวงตาของเธอทิ่มแทงเขา เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้ม
“ได้”
เขาพลิกข้อสอบจนเกิดเสียงพรึ่บพรั่บ “อันดับสาม หวงสี่เหมย อันดับสอง เฝิงอี้ อันดับหนึ่ง...”
ทุกคนลุ้นจนแทบกลั้นหายใจ ทว่ารองผู้อำนวยการจูกลับหยุดไว้เพียงเท่านั้น
“เสี่ยวหลี่ สามคนแรกที่สอบผ่านมีใครบ้าง?”
เลขาเสี่ยวหลี่ก้าวออกมา “อันดับหนึ่ง เฝิงอี้ อันดับสอง หลี่ไป๋ อันดับสาม หลินไฉ่เวยค่ะ”
แววโกรธวาบผ่านดวงตารองผู้อำนวยการจู “ดี ดีจริง ๆ รับคนแค่สามคน แต่มีสองคนถูกสับเปลี่ยน ดีมาก”
“รองผู้อำนวยการจู เป็นความผิดของผมเอง ผมสมควรตายที่ดูแลลูกน้องไม่ดีครับ” หัวหน้าฝ่ายบุคคลรีบพูดเอาตัวรอด
เฮ่อหมิงช้ากว่าไปก้าวหนึ่ง แถมยังถูกแย่งพูด สีหน้าซีดเผือด “ผม... รองผู้อำนวยการจู ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไงครับ”