ฉินจ้านฟางชะงักไป แต่คิดว่าเฉียนตัวตัวสอบเข้าทำงานที่โรงงานเครื่องจักรไม่ผ่าน จึงตอบโดยไม่ลังเลว่า
“นับสิ! ทำไมจะไม่นับ?”
ไม่ใช่แค่เฉียนตัวตัว ลูกสะใภ้อีกสามคนของตระกูลฉิน เขาก็จัดหางานให้หมดแล้ว
ได้ยินเขาพูดเช่นนี้ เฉียนตัวตัวก็วางใจ
หยางเจวียนกับหงจินอวี้ถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด
นั่นสิ เฉียนตัวตัวจะสอบเข้าโรงงานเครื่องจักรได้ด้วยความสามารถของตัวเองได้ยังไง?
แต่แล้ว...
“พ่อคะ หนูไม่อยากทำงานที่สหกรณ์แล้ว หนูอยากไปทำงานที่สถานีธัญพืชค่ะ”
“ฉันก็อยากหางานทำเหมือนกัน ไม่ได้ต้องการอะไรมาก เป็นครูก็พอแล้ว”
คำพูดของทั้งสองทำให้ฉินจ้านฟางหัวเราะออกมา เขาถลึงตาใส่
“ในเมื่อพวกเธอเก่งขนาดนั้น ก็ไปหางานกันเอง! ฉันขอพูดไว้ตรงนี้ ไม่ว่าใคร ฉันก็ปฏิบัติอย่างยุติธรรมเหมือนกันหมด
ตอนพวกเธอเพิ่งแต่งเข้าบ้าน ฉันก็จัดงานให้ตามที่พวกเธอต้องการ ตอนนี้ถึงตาตัวตัว ฉันก็จะทำเหมือนกัน
ส่วนที่บอกว่างานที่สหกรณ์ไม่ดี? ลูกสะใภ้คนโต ถ้าฉันจำไม่ผิด เธอเป็นคนขอเองไม่ใช่เหรอ?
แล้วก็ลูกสะใภ้คนที่สาม ตอนนั้นฉันจัดให้เธอเข้าทำงานในร้านอาหารของรัฐตามที่เธอขอใช่ไหม? เป็นเธอเองไม่ใช่เหรอที่ไม่อยากทำแล้ว? ขายงานทิ้ง แล้วเก็บเงินเข้ากระเป๋าตัวเองไปแล้วไม่ใช่หรือไง?”
สีหน้าหยางเจวียนเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำสลับซีดขาว “แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่างานที่สหกรณ์ต้องยืนทั้งวัน?”