เธอเห็นถุงผ้าสีทองใบหนึ่งเพิ่มเข้ามาในช่องเก็บของระบบ ข้างกันมีแผ่นคำอธิบายวางอยู่:
ยาแล้วแต่โชค (ครรภ์เดี่ยว โอกาสได้ลูกชายหรือลูกสาวอย่างละครึ่ง แต่ใช้ครั้งเดียวได้ผลแน่นอน คงเหลือ: 1)
ยาเปิดปัญญา (เพิ่มสติปัญญาของเด็ก คงเหลือ: 1)
ยาบำรุงกาย (เสริมสร้างร่างกายของเด็กให้แข็งแรง คงเหลือ: 1)
ยาไร้เจ็บ (ช่วยให้คุณคลอดลูกโดยไม่ต้องเจ็บปวด คงเหลือ: 1)
ยาฟื้นฟู (หลังคลอด ร่างกายจะฟื้นคืนสู่สภาพก่อนตั้งครรภ์อย่างรวดเร็ว คงเหลือ: 1)
[โฮสต์ ฉันให้ของขวัญแต่งงานชิ้นใหญ่กับคุณ คุณชอบไหม?]
เสียงกระแสไฟฟ้าดังขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนเสียงของระบบจะเอ่ยในจิตสำนึกด้วยน้ำเสียงคาดหวังอยู่เล็กน้อย
เฉียนตัวตัวจึงยิ่งมั่นใจว่าระบบของเธอกำลังอัปเกรดจริง ๆ เห็นได้จากวิธีจัดการที่มีความเป็นมนุษย์มากขึ้นเรื่อย ๆ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน แค่ตอบคำถามเธอระบบยังไม่ยอม แล้วจะเป็นฝ่ายให้ของขวัญแต่งงานชิ้นใหญ่กับเธอได้อย่างไร?
ดวงตาหางหงส์ของเฉียนตัวตัวโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ ใบหน้าที่งดงามอยู่แล้วก็ยิ่งเจิดจรัส ราวกับรวบรวมประกายแสงทั้งหมดไว้บนตัว สว่างไสวจนไม่มีสิ่งใดเทียบได้
“ชอบสิ ฉันชอบมากเลย ขอบคุณนะ ระบบ”
แสงไฟแลบวาบ นั่นคือระบบกำลังดีใจจนกระโดดโลดเต้น:
[จริงเหรอ? ยาพวกนี้ฉันไปซื้อจากโฮสต์ของระบบพี่สาวมา โฮสต์ของระบบพี่สาวเป็นผู้บำเพ็ญธรรมดาระดับสูง ยาที่เธอปรุงไม่มีผลข้างเคียง แถมยังช่วยบำรุงร่างกายด้วย คุณกินได้อย่างสบายใจเลย]
สิ่งที่ระบบไม่ได้บอกก็คือ เพื่อแลกยาพวกนี้มา มันใช้แต้มส่วนแบ่งจากการเช็กอินที่สะสมไว้ทั้งหมดจนหมดเกลี้ยง
นั่นหมายความว่าการอัปเกรดรอบถัดไปของมันต้องเลื่อนออกไปอีกนาน
แต่เฉียนตัวตัวจะไม่เข้าใจได้อย่างไร?
“แลกยาพวกนี้ไปใช้แต้มเช็กอินเท่าไร?”