เฉียนตัวตัวหยุดเคี้ยวอาหารในปาก ก่อนหันไปมองตามเสียง
“ดึงฉันทำไม? ที่ฉันพูดไม่ถูกตรงไหน? ก็แค่ไก่ตัวเดียว จะหาซื้อที่ไหนไม่ได้? ถึงกับต้องประจบเธอขนาดนั้นเลยหรือไง?”
หงจินอวี้สะบัดมือของฉินเยี่ยนเจียงที่กำลังดึงแขนเธอออก สีหน้าไม่พอใจ
“พ่อตื่นมาก็เอาเหล้ากับบุหรี่มาให้ แถมยังหั่นเนื้อหมูติดมันชิ้นใหญ่ตั้ง 5 ชั่งให้ด้วย ของพวกนั้นมีค่ากว่าของพวกนี้ตั้งเยอะไม่ใช่หรือไง?”
โดยเฉพาะเหล้าขวดนั้น เป็นของสวัสดิการที่หน่วยงานของฉินจ้านฟางแจกตอนตรุษจีนปีที่แล้ว บรรจุภัณฑ์ดูหรูหรามีระดับ เธอหมายตาไว้นานแล้ว อยากเอากลับไปบ้านพ่อแม่ให้ตัวเองได้หน้า
แต่พอขอหลายครั้ง ฉินจ้านฟางก็ทำเหมือนไม่เข้าใจ ไม่ยอมให้เธอเสียที
“อ๊า!”
หงจินอวี้ร้องลั่น “ใคร? ใครเอาตะเกียบขว้างฉัน?”
เฉียนตัวตัวลุกขึ้นยืน เดินฉับ ๆ ไปตรงหน้าเธอ แล้วชูมือเปล่าให้ดู
“ฉันขว้างเอง ทำไม?”
หงจินอวี้โกรธจนอกกระเพื่อม ชี้หน้าเฉียนตัวตัว
“เธอกล้าขว้างของใส่ฉันได้ยังไง? ฉันเป็นพี่สะใภ้เธอนะ! ในท้องฉันมีหลานชายคนเดียวของตระกูลฉินอยู่!”
คำพูดประโยคเดียวทำให้ทุกคนที่ไม่ใช่บ้านรองเดือดดาลขึ้นมาทันที
หยางเจวียนโกรธจนหน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วง ร้องเสียงแหลมว่า
“หงจินอวี้ เธอหมายความว่ายังไง? ที่บอกว่าในท้องเธอมีหลานชายคนเดียวของตระกูลฉิน แล้วเทียนตงเป็นอะไร?”
“หงจินอวี้!” เส้นเลือดบนหน้าผากฉินจ้านฟางเต้นตุบ ๆ เขามองเธอราวกับอยากกินเลือดกินเนื้อ “พ่อแม่เธอสอนให้พูดแบบนี้หรือไง?”
ฉินเยี่ยนเจียงเหงื่อท่วม แผ่นหลังเปียกชุ่มไปหมด
“หุบปาก!”
“ฉันพูดผิดตรงไหน? ฉินเยี่ยนไห่ไม่ใช่คนตระกูลฉินสักหน่อย พ่อรับเขามาเลี้ยงต่างหาก! อ๊า! เฉียนตัวตัว ปล่อยฉันนะ!”