“พี่สะใภ้สาม ที่แท้พี่สามแต่งงานกับพี่เพราะพี่มีงานดี ๆ นี่เองเหรอ? หรือฉันจำผิดนะ? ทำไมฉันจำได้ว่าหลังแต่งเข้ามาแล้ว พี่ก็เอาแต่กินกับนอนทุกวัน?”
เสียงทุ้มต่ำของจวงเยี่ยนเหอดังขึ้นเจือความเย็นชา ราวกับห่อหุ้มด้วยเกล็ดน้ำแข็ง
“อ้อ ยังชอบหาเรื่องไม่เป็นเรื่อง คอยคิดแต่เรื่องที่ไม่ควรคิดด้วย”
เขาหรี่ตาลงช้า ๆ แววตาวูบผ่านประกายมืดอันตราย สายตาเย็นเยียบดุจเกล็ดน้ำแข็งกลางฤดูหนาว จ้องตรงไปยังหงจินอวี้
“แต่ฉันเป็นคนจำฝังใจ ทั้งยังไม่ค่อยมีความอดทน ถ้าฉันเห็นกรงเล็บของเธอโผล่ไปอยู่ในที่ที่ไม่ควรอีก ก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ ฉันจะฟันมันทิ้งด้วยดาบเล่มเดียว”
ความเย็นยะเยือกซึมลึกถึงกระดูกของหงจินอวี้ในพริบตา แต่เธอก็ยังข่มความโมโหไว้ไม่อยู่
“นี่เธอเอาฉันไปเทียบกับเฉียนตัวตัวเหรอ? เฉียนตัวตัวก็แค่คนบ้านนอกทำไร่ทำนา ส่วนฉันเป็นถึง...”
“หงจินอวี้!” จวงเยี่ยนเหอตวาดลั่น “เก่งจริงก็พูดคำเมื่อกี้ซ้ำอีกทีสิ!”
ฉินเยี่ยนเจียง พี่สาม เหงื่อแตกพลั่ก เขากระตุกแขนเสื้อหงจินอวี้ภรรยาของตัวเอง พลางตำหนิเธอ
“เธอนี่นะ พูดไม่เป็นก็พูดให้น้อยหน่อย น้องสะใภ้ยังเด็กแค่ไหนกัน เธออายุมากกว่าเขาตั้ง 8 ปี ฉันรู้ว่าเธอดีใจที่เห็นเขาแต่งเข้าบ้านเรา เลยอยากหยอกเล่น แต่จะหยอกเด็กก็ไม่ใช่แบบนี้”
พอเห็นฉินเยี่ยนเจียงกลับดำเป็นขาว ฝืนพูดเรื่องผิดให้กลายเป็นถูก แววตาของจวงเยี่ยนเหอก็หม่นลงฉับพลัน ไอเย็นเฉียบแผ่จากร่างจนแทบจับต้องได้
“หงจินอวี้ แค่ได้สวมเสื้อขนมิ้งค์ก็คิดว่าตัวเองสูงส่งแล้วเหรอ? คนบ้านนอกทำไร่ทำนาแล้วมันยังไง? ไล่ขึ้นไปไม่กี่รุ่น ครอบครัวเธอก็ทำไร่ทำนาเหมือนกันไม่ใช่หรือไง? ดูถูกคนทำไร่ทำนาสินะ?”