จวงเยี่ยนเหอยังไม่รีบร้อนแกะห่อพัสดุ เขาลูบไล้ชื่อผู้ส่งบนห่อซ้ำไปซ้ำมา — “เฉียนตัวตัว”
“นี่ ฉันว่าแกนี่รีบร้อนจะไปเกิดใหม่หรือไง? ฉันเพิ่งกินข้าวเสร็จ แกก็อาบน้ำเสร็จแล้ว... เอ๊ะ พัสดุเหรอ? ของฉันหรือเปล่า?”
ด้านหลัง เถียนหยวน เพื่อนร่วมห้องของจวงเยี่ยนเหอเห็นพัสดุแล้วตาเป็นประกาย ว่าแล้วก็เอื้อมมือมาคว้าทันที
จวงเยี่ยนเหอเบี่ยงตัวหลบ เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง “ไม่ใช่ของนาย”
เถียนหยวนเถียงกลับโดยไม่ต้องคิด “เป็นไปไม่ได้! เราอยู่ด้วยกันมาเกือบปี ฉันไม่เคยเห็นนายได้รับพัสดุสักครั้ง เฮ้อ คนไม่มีเมียคอยห่วงใยนี่น่าสงสารจริง ๆ ไม่เหมือนฉัน... เอ๊ะ เดี๋ยวนะ รอบนี้นายกลับบ้านไป คงไม่ได้ไปขอเมียหรอกใช่ไหม?”
ยิ่งคิดเถียนหยวนก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้ เขาเดินวนรอบจวงเยี่ยนเหอสามรอบ ก่อนจ้องอีกฝ่ายพลางลูบคาง
“ฉันว่าแล้ว คนบ้างานอย่างนายที่ไม่เคยใช้วันลาพักร้อน จู่ ๆ ทำไมถึงลาหยุดกลับบ้าน ที่แท้ต้นไม้เหล็กออกดอก รู้จักหาเมียแล้วสินะ!”
เถียนหยวนแหงนหน้าหัวเราะเสียงดังสามครั้ง ฝ่ามือหนาตบหลังจวงเยี่ยนเหอจนดังป้าบ ๆ
“ไม่เลวนี่ ไอ้หนุ่ม ปากแข็งไม่เบา แม้แต่ฉันยังไม่บอก!”
จวงเยี่ยนเหอเหลือบมองเถียนหยวน ไม่รับคำ “ยังไม่ไปอาบน้ำอีกเหรอ?”
สันจมูกของเขาโด่งเป็นสัน ทำให้เบ้าตาดูลึกคมยิ่งขึ้น ดวงตาดำสนิทไร้แววดีใจหรือโกรธขึ้ง ชวนให้คนไม่กล้าเข้าใกล้ แต่เถียนหยวนไม่กลัวเขา
“นายยังไม่ตอบฉันเลย รอบนี้กลับบ้านไปขอเมียจริงหรือเปล่า?