ราตรีค่อย ๆ โรยตัวลงมา รวงข้าวในท้องทุ่งไหวเอนตามสายลม ส่งเสียงซู่ซ่าแผ่วเบา
เฉียนจี๋เต๋อกอดรองเท้าปลดแอกไว้แน่น เดินกลับจากปากหมู่บ้านด้วยความพึงพอใจ พอเดินมาถึงหน้าประตูลานบ้านตัวเอง ก็พบอีกสองคนเข้า
ทั้งสามสบตากัน แววตาเปี่ยมด้วยความยินดีจนแทบล้นออกมา
หลังล้างหน้าแปรงฟัน ซุนไฉ่เซียงก็อาศัยแสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดลูบไล้ตลับครีมหิมะซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งดึกดื่น
พอหันไปมอง เฉียนจี๋เต๋อก็นอนเหยียดตัวตรงอยู่บนเตียง สวมรองเท้าปลดแอกคู่ใหม่
ซุนไฉ่เซียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วขึ้นเตียงตามไป
วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าแต่งแต้มด้วยสีส้มอ่อน ๆ เฉียนจี๋เต๋อลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียง ไขว่ห้างพลางชื่นชมรองเท้าคู่ใหม่บนเท้า
จากนั้นก็ถอดมันออกอย่างอาลัยอาวรณ์ เก็บไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนเปิดประตู แบกคานหาบไปตักน้ำ
ในเวลาเดียวกัน หลี่ต้าจุ่ยก็อุตส่าห์ตื่นแต่เช้า เข้าเมืองไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าเมืองหลวง ความหวั่นวิตกและประหม่าอัดแน่นอยู่ในใจ จึงอดลังเลจนแทบอยากถอยกลับไม่ได้
แต่พอถึงตอนนั้น ภาพเฉียนจี๋เต๋อกอดรองเท้าปลดแอกไว้ ขณะชาวบ้านพากันยกยอด้วยความยินดี ก็จะผุดขึ้นมาในหัวทันที