เฉียนตัวตัวจนใจ “พ่อ ล้างเท้าสะอาดมากแล้วนะ มา ลองดูว่ารองเท้าพอดีไหม”
เฉียนจี๋เต๋อเงยหน้า ยิ้มซื่อ ๆ ให้ลูกสาว
จากนั้นเขาก็วิ่งเข้าไปในบ้าน หอบเสื่อฟางสะอาดผืนหนึ่งมาวางไว้หน้าเก้าอี้ ถึงยอมลองรองเท้า
พอสวมรองเท้าแล้ว เขาก็ค่อย ๆ เหยียบลงบนเสื่อฟาง ยิ้มกว้างจนแทบมองไม่เห็นตา
“เป็นยังไงบ้าง? พอดีเท้าไหม ใส่สบายหรือเปล่า?” เฉียนตัวตัวนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเขาแล้วถาม
รอยยิ้มบนใบหน้าเฉียนจี๋เต๋อไม่จางหาย เขาตอบโดยไม่ต้องคิดว่า
“พอดีเลย เป็นรองเท้าที่ใส่สบายที่สุดเท่าที่พ่อเคยใส่มาในชีวิต”
เขาก้มลงลูบหน้ารองเท้า ก่อนถามว่า “รองเท้าคู่นี้คงไม่ถูกใช่ไหม?”
“รองเท้าที่ซื้อให้พ่อ ขอแค่พ่อใส่สบาย ต่อให้แพงแค่ไหนก็คุ้ม!”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจเฉียนจี๋เต๋อหวานชื่นขึ้นมาทันที เขาหัวเราะซื่อ ๆ สองครั้ง
“ชีวิตนี้พ่อคุ้มแล้ว!”
เฉียนตัวตัวไม่เห็นด้วย “รีบถุย ๆ เลย! หนูไม่ให้พ่อพูดแบบนี้นะ นี่ยังอีกไกลกว่าจะถึงที่สุด ต่อไปพอหนูหาเงินได้มากกว่านี้ จะซื้อรองเท้าที่ดีกว่าให้พ่ออีก! พ่อต้องมีสุขภาพแข็งแรง อยู่กับหนูไปนาน ๆ นะ!”
“พูดแต่เรื่องเด็ก ๆ คนเราอายุยืนแค่ไหนก็อยู่ได้สักเจ็ดแปดสิบปี จะให้อยู่ไปนานแสนนานได้ยังไง หรืออยากเป็นปีศาจเฒ่าหรือไง?” ไฉชุนหนีเดินเข้ามาใกล้ พลางมองค้อนเฉียนตัวตัวอย่างเอ็นดู
พูดแล้วปีนี้เธอก็อายุ 68 ปีแล้ว
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แววตาของเธอก็หม่นลง มือหยาบกร้านแต่แสนอบอุ่นลูบกระหม่อมยุ่ง ๆ ของเฉียนตัวตัว น้ำเสียงแฝงความอาลัยอยู่หลายส่วน
“ไม่ว่าคุณย่ากับพ่อแม่จะอยู่ข้าง ๆ หรือไม่ หนูก็ต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เข้าใจไหม?”
หัวใจเฉียนตัวตัวพลันปวดหนึบ เธอคล้องแขนไฉชุนหนีแล้วพูดอย่างเอาแต่ใจว่า
“หนูไม่เข้าใจ! หนูอยากให้ทุกคนอยู่กับหนูไปนาน ๆ ถ้าไม่อย่างนั้น หนูจะไม่กินข้าว!”
“เด็กคนนี้นี่!”
ไฉชุนหนีจะไม่อยากอยู่เป็นเพื่อนเฉียนตัวตัวไปให้นานกว่านี้ได้อย่างไร? เธอยังไม่เห็นหลานสาวมีลูก ยังไม่ได้อุ้มเหลนชาย ยังไม่เห็นเฉียนจี๋เต๋อมีหลานชายที่ใช้นามสกุลเดียวกับเขา แล้วจะทำใจหลับตาลงได้อย่างไร?