เอกสารหนาเตอะ แถมยังเต็มไปด้วยศัพท์เฉพาะทาง
นี่คือความรู้สึกแรกของเฉียนตัวตัวหลังจากกวาดตาอ่านคร่าว ๆ
“เป็นยังไงบ้าง แปลได้ไหม?” ผู้อำนวยการหอสมุดมองเฉียนตัวตัวอย่างคาดหวัง
เฉียนตัวตัวส่ายหน้า
“ฉันว่าแล้ว! เอกสารนี่ทำเอาพวกผู้เชี่ยวชาญจากโรงงานเครื่องจักรจนปัญญาไปหมด แล้วเธอจะ...”
ก่วนหลิงยังพูดไม่ทันจบ เฉียนตัวตัวก็ชี้ไปยังข้อความช่วงหนึ่งในเอกสารแล้วเอ่ยว่า
“ช่วงนี้ฉันพอจะแปลใจความคร่าว ๆ ได้ แต่คนเรามีความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน ฉันไม่เคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับเครื่องจักรเลย ความถูกต้องของคำแปลคงมีจำกัด”
ผู้อำนวยการหอสมุดผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็คิดว่าเป็นเรื่องที่คาดไว้แล้ว จึงกล่าวว่า
“เขียนคำแปลของเธอลงมาเถอะ”
เขาจะเอาไปเปรียบเทียบกับคำแปลของนักแปลคนอื่น
เฉียนตัวตัวไม่ได้อิดออด สนใจเพียงเรื่องเดียว
“นี่นับเป็นการทดสอบหรือทำงานล่วงเวลาคะ มีค่าล่วงเวลาไหม?”
ผู้อำนวยการหอสมุดชะงักไป ก่อนหัวเราะเสียงดัง “มีสิ! ถ้าความถูกต้องเกิน 50% ฉันจะจ่ายให้เธอคำละสามหยวนต่อหนึ่งพันตัวอักษร! หลังจากนั้นทุกครั้งที่ความถูกต้องเพิ่มขึ้น 10% จะเพิ่มให้อีกหนึ่งหยวน ตกลงไหม?”
หนึ่งพันตัวอักษรได้สามหยวน! มากกว่าค่าจ้างแปลที่เธอได้ตอนนี้เสียอีก!
เฉียนตัวตัวไม่ลังเลเลยสักนิด หยิบปากกาขึ้นมาแล้วเริ่มแปลอย่างรวดเร็ว
ท่าทางขณะจรดปากกาที่ดูราวกับมีเทพช่วยดลบันดาล ทำให้ก่วนหลิงตะลึงงัน
“เธอ... เธอรู้ภาษาเยอรมันจริง ๆ เหรอ?”
ผู้อำนวยการหอสมุดมองน้องภรรยาอย่างเอือมระอา “เธอไม่ได้แค่รู้ภาษาเยอรมันนะ ภาษารัสเซียกับภาษาอังกฤษก็เก่งมากเหมือนกัน”