“งั้นฉันก็บอกเธอเหมือนกันนะ ตั้งแต่โตมาจนถึงตอนนี้ ฉันไม่เคยขอโทษใครเลย อยากให้ฉันขอโทษเธอเหรอ ฝันไปเถอะ!” ก่วนหลิงพูดเสียงเย็นชา
ดวงตาหวานเย้ายวนของเฉียนตัวตัวหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา
เธอเป็นคนสวยสดใสอย่างยิ่ง รอยยิ้มเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา จนก่วนหลิงมองเสียจนชะงักไป
“เธอ... เธอยิ้มอะไร?”
ไม่นานก่วนหลิงก็รู้ว่าเฉียนตัวตัวยิ้มอะไร
เพราะหลังจากนั้น ไม่ว่าเธอจะเข้าไปทำงานในห้องทำงาน ไปกินข้าวที่โรงอาหาร หรือกลับหอพักไปงีบกลางวัน แม้แต่ตอนเข้าห้องน้ำ เฉียนตัวตัวก็ยังคอยตามติดอยู่ข้างหลังตลอด
เจอใครก็ยิ้มกว้างให้ แล้วพูดว่าเธอเป็นแม่มดแก่!
ก่วนหลิงอยากไล่เธอไป แต่เฉียนตัวตัวลื่นไหลราวกับปลา จับทางไม่ถูกจนทำอะไรไม่ได้
ใกล้เวลาเลิกงานกลับบ้านแล้ว เฉียนตัวตัวยังคงนั่งอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเธอ มือเท้าคาง จ้องมองไม่วางตา เส้นเลือดปูดขึ้นมาบนหน้าผากก่วนหลิงสองเส้น
“เธอจะเอายังไงกันแน่?”
“ขอโทษ!”
“เธอไม่มีธุระอย่างอื่นต้องทำหรือไง? ตามฉันมาทั้งวันไม่เหนื่อยบ้างเหรอ?”
“ขอโทษ! ถ้าไม่ขอโทษ ฉันก็จะตามเธอไปเรื่อย ๆ”
เฉียนตัวตัวยกนิ้วขึ้น เป่าปลายนิ้วเบา ๆ รอยยิ้มหวานหยดย้อย แต่คำพูดที่เอ่ยออกมากลับทำให้ก่วนหลิงหนาวเยือกไปทั้งตัว
“เย็นนี้ที่บ้านเธอกินอะไรกัน? ฉันได้ยินว่าครอบครัวเธอตามใจเธอมาก เธอทำงานมาทั้งวัน บนโต๊ะอาหารต้องมีเนื้อสักจานแน่ ๆ ใช่ไหม?