“ซ่อมหนังสือเหรอ?” ซุนไฉ่เซียงเห็นด้วยกับเหตุผลของเฉียนจี๋เต๋อ แต่เธอชี้ไปยังหนังสือในมือเฉียนตัวตัวแล้วพูดว่า
“หนังสือก็ไม่ได้ขาดนี่!”
อีกอย่าง
“ซ่อมหนังสือยังไง ใช้เข็มกับด้ายเย็บเหรอ?”
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย
“คราวก่อนลูกสาวเรายังปักไผ่ให้กลายเป็นต้นหญ้าได้เลย ถ้าให้ใช้เข็มด้ายเย็บหนังสือ เธอ...”
พอได้ยินแบบนั้น เฉียนจี๋เต๋อก็เริ่มกลุ้มใจตามไปด้วย
ไฉชุนหนี๋มองหลานสาว ก่อนสีหน้าจะพลันกระจ่างขึ้นมา
“ตัวตัวเย็บไม่เป็น แต่พวกเราสองคนเป็นนี่!”
ที่แท้หลานสาวก็เลยเอาหนังสือกลับบ้านมานี่เอง!
ไฉชุนหนี๋คิดว่าตัวเองเดาถูกแล้ว
เฉียนจี๋เต๋อกะพริบตาปริบ ๆ เห็นด้วยกับที่แม่พูด จึงตบต้นขาฉาด “ถ้าพวกเธอสองคนยุ่งไม่ไหว ฉันก็เรียนได้!”
เขาเป็นลูกผู้ชายเต็มตัวที่ทำคะแนนแรงงานได้วันละ 10 คะแนนเชียวนะ งานเย็บปักเล็ก ๆ น้อย ๆ จะทำให้เขาจนมุมได้ยังไง?
ทั้งสามคนกำลังจะไปหาเข็มกับด้าย เฉียนตัวตัวก็พูดขึ้นอย่างทั้งขำทั้งจนใจ
“ไม่ใช่ค่ะ! พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว!”
“เข้าใจผิดเหรอ?”
“ใช่ค่ะ! นักแปลไม่ได้ซ่อมหนังสือ โดยทั่วไปแล้ว การถ่ายทอดความหมายของภาษาและตัวอักษรหนึ่งให้เป็นอีกภาษาหนึ่ง เรียกว่าการแปลค่ะ”
เมื่อเห็นทั้งสามคนทำหน้างุนงง เฉียนตัวตัวก็เปิดหนังสือมอบหมายงาน ชี้ไปที่ตัวอักษรภาษาเยอรมันบนหน้าแล้วพูดว่า
“พวกคุณดูสิ ตัวอักษรพวกนี้ไม่เหมือนอักษรจีนของพวกเราใช่ไหมคะ?”
ทั้งสามคนยืดคอเข้ามาดูพร้อมกัน จากนั้นก็ส่ายหน้าอย่างพร้อมเพรียงและพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า