จวงเยี่ยนเหอนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม สีหน้าเหมือนพร้อมรับฟังอย่างตั้งใจ
“พูดมาเลย”
“แค่ก ๆ!” เถียนหยวนกระแอม จัดท่าทางเสียเต็มยศราวกับกำลังจะเปิดเวทีบรรยาย
“ข้อแรก เงินเดือนต้องยกให้เมีย! บ้านเกิดฉันมีคำพูดอยู่ประโยคหนึ่งว่า สามีภรรยาถ้าแยกเงินกัน ก็ต้องแยกใจกันด้วย ถ้าอยากให้เมียเป็นใจเดียวกับนาย ก็ต้องมอบอำนาจดูแลเงินทองในบ้านให้เธอ!”
จวงเยี่ยนเหอพยักหน้าเห็นด้วย
ตั้งแต่วันไปสู่ขอ เขาก็มอบสมุดบัญชีเงินฝากให้เฉียนตัวตัวแล้ว เธอรับไว้ แปลว่าเธอเป็นใจเดียวกับเขาหรือเปล่า?
คิดถึงตรงนี้ หัวใจของจวงเยี่ยนเหอก็พลันร้อนวูบขึ้นมา
“ข้อสอง ต้องเอาใจเมีย อย่าเอาแต่พูดหลักการกับเธอ บ้านไม่ใช่ที่ประชุมของนาย อย่าคิดจะเปิดเวทีโต้วาทีกับเธออยู่ตลอด แล้วเอาแต่เถียงกันว่าใครถูกใครผิด”
จวงเยี่ยนเหอเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ “แล้วถ้าเธอผิดจริง ๆ ล่ะ?”
“ถ้าไม่ใช่เรื่องหลักการ ก็ผิดแล้วไงล่ะ! รอให้เธอหายโมโหก่อน แล้วค่อย ๆ อธิบายให้ฟัง ผู้หญิงหลายครั้งก็แค่อยากเห็นท่าทีของนายเท่านั้น” เถียนหยวนพูดอย่างรู้ซึ้ง
จวงเยี่ยนเหอกวาดตามองเถียนหยวนอยู่สองสามครั้ง แววสนุกสนานวาบผ่านดวงตา
“ไหนพี่บอกว่าที่บ้านพี่เป็นใหญ่ไง?”
เถียนหยวนถึงกับพูดไม่ออก พอสบกับแววตายิ้มคล้ายไม่ยิ้มของจวงเยี่ยนเหอ ก็ทั้งอับอายทั้งโมโหจนโพล่งว่า
“ไอ้เด็กไม่เคยจับมือเมียอย่างนายจะไปรู้อะไร! นี่เรียกว่ามีน้ำใจ ใจกว้างต่างหาก! ไม่ใช่กลัวเมียสักหน่อย ฉันจะกลัวเธอทำไม? ฉันแค่รักเธอ ไม่อยากให้เธอโกรธ ก็เลยไม่ถือสา...”