เฉียนตัวตัวชะงัก ใช่แล้ว ตอนเด็ก ๆ เธอมักได้ยินคนในลานบ้านแอบพูดกันว่าป้าใหญ่ของเธอโง่
“เหมยเหมาปิงสมองมีปัญหาจริง ๆ หรือเปล่า? ทำงานหนักแทบตายทั้งเดือน ได้เงินแค่ 9 หยวน แต่กลับยอมควักเงินเพิ่มอีก 3 หยวน ส่งลูกไปชั้นอนุบาล ตกลงเธอหวังอะไรจากเรื่องนี้กันแน่?”
“ใครจะไปรู้ว่าเธอคิดอะไร ถ้าเป็นฉันนะ ยอมไม่ทำงานแล้วอยู่บ้านเลี้ยงลูกเองดีกว่า
อย่างน้อยก็ไม่ต้องควักเงินเพิ่มใช่ไหม? เธอทำงานเหนื่อยแทบตาย เงินที่หามาได้ก็ส่งให้ชั้นอนุบาลหมด แบบนี้ไม่เท่ากับทำงานให้ชั้นอนุบาลหรือไง? แถมยังเปลืองแรงอีก จะทำไปทำไม?”
“เฮ้อ ถึงบอกไงว่าชื่อเหมาะกับเจ้าตัวจริง ๆ”
จางหลิงหลิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะเผยความกระอักกระอ่วนออกมา
“แม่ หนูอยากพูดเรื่องนี้มานานแล้ว ไหน ๆ หนูก็อยู่บ้านว่าง ๆ ทุกวัน แม่รับเด็กทั้ง 4 คนกลับมาไหม หนูจะเลี้ยงเอง แม่จะได้ประหยัดเงิน 12 หยวนด้วย”
จางหลิงหลิงกับฟางม่านหนีมีลูกคนละ 2 คน อายุไล่เลี่ยกัน เหมยเหมาปิงเลยจับส่งไปชั้นอนุบาลพร้อมกันหมด
พอได้ยินดังนั้น เหมยเหมาปิงก็แทบหงายหลังด้วยความโมโห เธอชี้หน้าจางหลิงหลิงอย่างเหลืออด
“คิดได้แค่นี้เหรอ?”
“หา? เรื่องตอนแม่ยังสาว หนูจะไปวิจารณ์ได้ยังไงล่ะ” จางหลิงหลิงเกาหัว “ยังไงหนูก็อยู่บ้านว่าง ๆ อยู่แล้ว...”
“ในเมื่อรู้ว่าตัวเองว่าง แล้วทำไมไม่ออกไปหางานทำ?” ดวงตาของเหมยเหมาปิงเปล่งประกายร้อนแรง “หางานจริงจังไม่ได้ แล้วทำกล่องไม้ขีดไฟไหวไหม?”
จางหลิงหลิงหน้าเสีย “แม่ แม่รำคาญที่หนูอยู่บ้าน...”
เหมยเหมาปิงไม่รอให้เธอพูดจบก็ขึ้นเสียง “ฉันไม่ได้รำคาญ!”
เธอนวดขมับ รู้สึกเหมือนโลกตรงหน้ามืดวูบ
“คราวนี้เธอถูกไล่ออกจากบ้าน เกือบอดตาย ไม่เคยคิดบ้างเหรอว่า ถ้ามีเงินติดตัวที่หาได้เองสักหน่อย เรื่องคงไม่ลงเอยแบบนี้?”