หูของเฉียนตัวตัวขยับเล็กน้อย
ซุนไฉ่เซียงมองสีหน้าสอดรู้สอดเห็นของลูกสาว ก็เข้าใจทุกอย่างทันที เธอยื่นนิ้วชี้ไปทางหน้าผากลูกสาวราวกับอยู่ตรงหน้า
“พรุ่งนี้ไปบ้านตากับยาย กลับมาให้เร็วนะ”
เฉียนตัวตัวหัวเราะคิกคัก “แม่จ๋า~”
“เอาละ ๆ คืนนี้นอนที่บ้านป้าใหญ่ของลูกนี่แหละ”
ซุนไฉ่เซียงไม่มีวันยอมรับเด็ดขาดว่าเธอตั้งใจรั้งเฉียนตัวตัวไว้ เพื่อให้ลูกสาวสืบถามเรื่องราวทั้งหมดให้กระจ่างแล้วกลับมาเล่าให้ฟัง
แต่จะโทษเธอก็ไม่ได้หรอก
เวลาฟังเรื่องชาวบ้าน สิ่งที่น่าหงุดหงิดที่สุดคืออะไร? ฟังไปได้แค่ครึ่งเดียว!
แบบนั้นใครจะนอนหลับลงล่ะ!
“แม่ พรุ่งนี้หนูกลับให้เร็วแน่นอน! ฮิ ๆ พอกลับไปแล้วหนูจะเล่าให้ฟังนะ” เห็นได้ชัดว่าเฉียนตัวตัวรู้จักซุนไฉ่เซียงดีเหมือนกัน
เฉียนจี๋เต๋อส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “กลางคืนเดินทางไม่สะดวก นอนที่นี่ก็อยู่ที่นี่เถอะ”
……
ภายในห้องรับแขก เหมยเหมาปิงกับเฉียนจี๋เหลียงนั่งตัวตรงอยู่ด้านบน มองเฉียนต้าเฉิงกับจางหลิงหลิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจ
ทันใดนั้น จางหลิงหลิงก็ทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ
เสียงนั้นทำเอาเฉียนตัวตัวที่กำลังแนบหูฟังอยู่กับบานประตูถึงกับขมวดคิ้ววูบ
“โอ๊ย เสียงแบบนี้ฟังแล้วเจ็บแทนเลย”
แต่จางหลิงหลิงกลับเหมือนไม่รู้สึกเจ็บ “แม่จะตีจะด่าหนู…”