ทุกคนสูดลมหายใจเฮือกด้วยความตกใจ เฉียนตัวตัวทั้งช็อกทั้งโมโหและร้อนใจ:
“เธอ เธอ เธอทำอะไรน่ะ? ทำไมต้องเสียเงินตั้งเยอะซื้อปลอกผ้านวมให้ฉันด้วย? นี่ไม่ถูกเลยใช่ไหม?”
เฝิงซาซาไม่ได้ตอบคำถามของเธอ เพียงถามว่า “ชอบไหม?”
ถ้าเป็นสายตาของเฉียนตัวตัวในชาติก่อน ผ้าปูเตียงผืนนี้ที่พิมพ์ลายดอกไม้สีแดงสดเต็มผืน แดงเสียจนเหมือนส่องสว่างไปทั้งห้อง คงถูกเธอมองว่าไม่สวยแน่
แต่ตอนนี้คือยุค 70! ยุค 70 ที่มีการวางแผนเศรษฐกิจ!
ตามนโยบายในเวลานี้ ผู้ใหญ่ธรรมดาคนหนึ่งมีผ้าใช้ได้ปีละแค่ 3 ฉื่อเท่านั้น!
สำหรับเด็กสาวที่เพิ่งเรียนจบและยังหางานไม่ได้ การจะหาผ้าปูเตียงมงคลสักผืนมาได้ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์เสียอีก
เฉียนตัวตัวรู้สึกขมปร่าในลำคอ “เธอบ้าหรือเปล่า?”
เฝิงซาซาส่ายหน้า ถามอย่างดื้อดึงว่า “เธอชอบไหม?”
เฉียนตัวตัวลูบปลอกผ้านวม กระแสอุ่นไหลผ่านหัวใจอย่างช้า ๆ ก่อนพยักหน้าโดยไม่ลังเล “ชอบ”
เฝิงซาซาถอนหายใจโล่งอก ใบหน้าเปื้อนยิ้ม “งั้นก็ดีแล้ว”
“คราวหน้าไม่ต้องทำแบบนี้อีกนะ”
เฝิงซาซาฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา “กระเป๋าเดินทางใบนี้ฉันยืมคนอื่นมา อย่าทำพังล่ะ เดี๋ยวค่อยเอามาคืนฉัน”