เท้าของหลี่ชุนซิ่วราวกับถูกเทปูนทับ จมรากอยู่กับที่จนขยับไม่ได้
เพื่อให้การมารับสะใภ้ดูเอิกเกริก จวงหรงไม่เพียงยึดตัวทหารติดตามของฉินจ้านฟางกับคุณปู่จวงมาใช้เท่านั้น แต่ยังเอารถจี๊ปที่เบื้องบนจัดสรรให้ทั้งสองคนมาใช้ด้วย
พอเห็นว่าเลข 3 ฟังไม่เป็นมงคล เธอก็ไปขอยืมรถจากเพื่อนกับโรงงานมาอีก 3 คัน จนได้เลข “6” พอดี
ขบวนรถจี๊ป 6 คันออกจากเมืองหลวง ขับมาเป็นเวลาหลายสิบนาทีก็มาถึงหมู่บ้านเฉียนเจียก่าง ตลอดทางเรียกสายตาผู้คนได้ทั้งสองข้างถนน
เพิ่งเข้าหมู่บ้านมาได้ไม่นาน ชาวบ้านทั้งชายหญิง เด็กเล็กและคนแก่ก็พากันมายืนรออยู่ริมทาง เบิกตากว้างมองขบวนรถอย่างตะลึงงัน
เด็กบางคนแย่งที่ด้านหน้าไม่ทัน ก็ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ ชี้ไปยังขบวนรถจี๊ปจากกิ่งไม้แล้วตะโกนว่า
“ว้าว! รถเหล็กมีล้อสี่ล้อเต็มไปหมดเลย!”
“สวรรค์! คนที่เฉียนตัวตัวแต่งด้วยนี่มีที่มายังไงกันนะ? ให้สินสอด 666 แล้วยังขับรถคันใหญ่มารับเจ้าสาวอีก?”
เสียงโห่ร้องยินดีของทุกคนดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า กระแทกเข้าใส่หูของหลี่ชุนซิ่วอย่างจัง
เธอเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง จ้องรถจี๊ปพวกนั้นเขม็ง
ภาพตอนเฝิงกั๋วอันปั่นจักรยานมารับเธอในวันแต่งงานผุดขึ้นมาในหัว
ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เสียงตกตะลึงของชาวบ้านฟังราวกับฝ่ามือที่ฟาดลงบนหน้าเธออย่างแรง
หลี่ต้าจุ่ยเบียดอยู่ด้านหลังฝูงชน แววตาฉายความไม่พอใจวูบหนึ่ง
ตระกูลเฉียนนี่ชอบอวดเด่นเกินไปแล้ว!
ประตูรถเปิดออก จวงเยี่ยนเหอสวมชุดสูทสีน้ำเงินดำ ก้าวลงจากรถอย่างองอาจผึ่งผาย
ชุดสูทตัดเย็บเนี้ยบประณีต ยิ่งขับให้รูปร่างของเขาดูสมส่วน คล่องแคล่ว แม้สวมเสื้อผ้าก็ดูผอมเพรียว พอถอดออกก็เห็นกล้ามเนื้อ ทุกอิริยาบถแฝงความสง่างามมีระดับ จนหญิงสาวในหมู่บ้านพากันจ้องมองไม่วางตา