“แม่?”
เฉียนตัวตัวได้ยินเสียงเคลื่อนไหวข้างกาย จึงลืมตาที่งัวเงียขึ้น แล้วมองไปทางหน้าต่างตามความเคยชิน ทว่ากลับเห็นเพียงกำแพง
ถึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอกอดผ้าห่ม ไล่พ่อออกไป แล้วมานอนกับแม่
สีหน้าซุนไฉ่เซียงเผยแววรู้สึกผิดเล็กน้อย “แม่ทำหนูตื่นเหรอ? ไก่เพิ่งขันรอบที่สองเอง นอนต่ออีกหน่อยเถอะ”
เฉียนตัวตัวกอดผ้าปูที่นอนลุกขึ้นนั่ง รู้สึกมึนงงไปหมด
เพราะวันนี้ต้องแต่งงาน เมื่อคืนสองแม่ลูกคุยกันจนเกือบครึ่งคืน เธอรู้สึกเหมือนเพิ่งหลับตาได้ไม่นาน แม่ก็ลุกจากเตียงแล้ว
“ไก่เพิ่งขันรอบที่สองเหรอ? งั้นก็เพิ่งตีสามกว่าเองไม่ใช่เหรอ? แม่ตื่นเช้าขนาดนี้ทำไม?”
ซุนไฉ่เซียงเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เธอมองลูกสาวอย่างเอ็นดู
“วันนี้มีเรื่องต้องจัดการตั้งเยอะ ตื่นเช้าหน่อยจะได้ไม่วุ่นวาย หนูนอนต่อเถอะ สักห้าโมงกว่าแม่จะมาปลุก”
“ห้าโมงกว่าเหรอ? เช้าขนาดนั้นเลย? ไม่ใช่ว่าไปถึงบ้านตระกูลจวงก่อนเที่ยงก็พอแล้วเหรอ?” เฉียนตัวตัวอุทานอย่างประหลาดใจ
ซุนไฉ่เซียงอธิบายว่า “หนูไม่ต้องกินมื้อเช้าเหรอ? วันนี้ยุ่งมาก เยี่ยนเหออาจไม่มีเวลาดูแลหนู ตอนเช้าหนูต้องกินให้อิ่มนะ
อีกอย่าง แม่เห็นครั้งก่อนที่หลี่ชุนซิ่วจ้างคนมาแต่งหน้าแล้วสวยดี เลยเรียกคนนั้นมาด้วย”
เฉียนตัวตัวนึกถึงใบหน้าที่แดงเถือกเหมือนก้นลิงของหลี่ชุนซิ่วแล้วก็ขนลุกซู่
“หนูไม่เอานะ!”
“คนเราทั้งชีวิตได้แต่งงานแค่ครั้งเดียว แม่ก็อยากส่งหนูออกเรือนไปอย่างสง่าผ่าเผย”
เฉียนตัวตัวกุมขมับ “แม่ ไม่ต้องจริง ๆ ถ้าอย่างมากหนูแต่งหน้าเองก็ได้! ใช่แล้ว จวงเยี่ยนเหอซื้อเครื่องสำอางแต่งปากมาฝากตอนกลับจากไปทำงานต่างเมือง หนูแต่งเองได้”
เห็นเฉียนตัวตัวยืนกราน ซุนไฉ่เซียงจึงยอมตามใจ “งั้นก็แต่งเอง แต่งให้สวย ๆ ล่ะ!”