บทที่ 79 หัวใจราวกับถูกเข็มทิ่มแทง
ซุนไฉ่เซียงสบดวงตากระจ่างใสของลูกสาว จู่ ๆ ขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมา
“แม่?” เฉียนตัวตัวถามอย่างไม่เข้าใจ “แม่ร้องไห้ทำไม?”
ไม่ถามก็ยังพอว่า พอถูกถาม ซุนไฉ่เซียงก็ร้องไห้โฮทันที พลางพูดไปด้วย
“แม่มันไม่ได้เรื่อง ปล่อยให้คนรังแกลูกมาตั้งนาน ไอ้จางจั๋วหัวนั่นมันกล้าดียังไง กล้าดียังไงกัน? งานที่ลูกอุตส่าห์สอบเข้ามาได้แท้ ๆ มัน! ขอให้มันตายไม่ดี! แม่ขอสาปให้ลูกชายมันไม่มีรูทวาร เป็นเดรัจฉานที่เลวยิ่งกว่าหมูหมา…”
เฉียนตัวตัวรู้สึกปวดใจ โอบกอดซุนไฉ่เซียงไว้ “แม่ ต่อไปจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว หนูจะไม่ยอมให้ใครมารังแกอีก”
แต่ซุนไฉ่เซียงยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ จึงปล่อยลูกสาวแล้วตบเฉียนจี๋เต๋อสองทีดัง “ป้าบ ๆ”
“เป็นความผิดแกทั้งนั้น! เป็นผู้ชายอกสามศอกเสียเปล่า แม้แต่ลูกสาวตัวเองยังปกป้องไม่ได้ ฉันว่าแล้ว ลูกสาวฉันฉลาดขนาดนี้ จะสอบเข้าทำงานที่โรงงานเครื่องจักรไม่ได้ได้ยังไง?
ไอ้จางจั๋วหัวกับหลินไฉ่เวยนั่น ชายชั่วหญิงเลวคู่หนึ่ง เป็นเศษสวะทั้งคู่ ถุย! หน้าตาก็ดูเป็นผู้เป็นคน แต่เอาแต่จ้องจะฉกของของคนอื่น…”
เฉียนจี๋เต๋อก้มหน้า ปล่อยให้ภรรยาทุบตีและด่าทอ
ภรรยาพูดถูก เขามันไร้ประโยชน์เกินไป ตัวตัวของเขาต้องเจอความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง