“ใครนะ? คนที่ตกลงไปในบ่อส้วมคือจางจั๋วหัวเหรอ?”
เฉียนตัวตัวเพิ่งเดินออกจากประตูใหญ่ของตระกูลจวง เดินไปทางบ้านข้าง ๆ ได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกจูชุนเหลียนที่มีสีหน้าตื่นเต้นมาขวางไว้
“โอ๊ย โบราณว่าไว้ไม่มีผิด คนชั่วย่อมได้รับผลกรรม เมื่อคืนจางจั๋วหัวแช่อยู่ในบ่อส้วมตั้งหลายชั่วโมง กว่าจะมีคนเจอตอนเช้าแล้วช่วยขึ้นมา”
จูชุนเหลียนไม่ปิดบังความสะใจแม้แต่น้อย เคี้ยวเมล็ดแตงโมดังกรอบแกรบ
“ไม่รู้จริง ๆ ว่าคนตระกูลจางคิดยังไง ถึงลืมปิดฝาบ่อส้วม บ่ออยู่ท้ายลานบ้าน พวกเขาพักอยู่ด้านหน้า เมื่อวานจางจั๋วหัวตะโกนจนเสียงแหบ ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเขา
ฮ่า ๆ ๆ ตอนเช้าที่ช่วยขึ้นมาได้ ลมหายใจเข้าแทบไม่มี แต่ลมหายใจออกกลับมีมากกว่าแล้ว”
จูชุนเหลียนขยับเข้าไปใกล้เฉียนตัวตัว ทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ
“ฉันไปดูบ่อส้วมนั่นมาแล้ว ลึกใช้ได้เลย ฉันว่าจางจั๋วหัวแช่อยู่ในนั้นเมื่อคืน คงได้กินอึเข้าไปไม่น้อยแน่! ฮ่า ๆ ๆ ตลกชะมัด ตลกจริง ๆ”
เฉียนตัวตัว: “เธอนี่ทนกลิ่นเหม็นได้จริง ๆ นะ ถึงกับไปดูบ่อส้วมด้วย”
เธอเพิ่งพูดจบ จูชุนเหลียนก็โน้มตัว วิ่งไปอาเจียนสองสามครั้งตรงข้างทาง
“ไม่ใช่แค่เหม็นนะ! ช่วงนี้อากาศร้อน บนบ่อส้วมมีหนอนแมลงวันเต็มไปหมด แหวะ~ ไม่รู้ว่าต่อไปตอนหลินไฉ่เวยจูบกับจางจั๋วหัว เธอจะรู้สึกเหมือนกำลังจูบกองอึกับหนอนแมลงวันหรือเปล่า”
เฉียนตัวตัวลองนึกภาพตามแล้วท้องไส้ก็ปั่นป่วน “พอเถอะ อย่าพูดแล้ว น่าขยะแขยงเกินไป”